عصر ایران ورزشی، مسعود جهانیان - مقصر اصلی شکست پرسپولیس در بازی دیروز، حمید استیلی بود. ایده اساسی استیلی برای بازی دیروز این بود که میانه زمین را با جنگندگی خط هافبکش از استقلال بگیرد. هم از این رو علی کریمی را در نیمه اول نه در نقش هافبک بازیساز بلکه به عنوان فوروارد روانه میدان کرد و برای گرفتن میانه زمین از خط هافبک استقلال، به دو هافبک دفاعی تیمش، یعنی مازیار زارع و حسین بادامکی، و نیز به سه هافبک پشت سر کریمی، یعنی رضایی، نوری و کاظمیان امید بسته بود.
اما عدم حضور کریمی در خط میانی پرسپولیس، این تیم را با ضعف بازیسازی مواجه کرد. استیلی در نیمه دوم علی کریمی را از خط فوروارد به خط هافبک آورد تا ضعف بازیسازی تیمش را تا حدی جبران کند ولی او باز هم در تشخیص محل استقرار کریمی در میانه میدان اشتباه کرد و به جای اینکه کریمی را در میانه خط هافبک تیمش به بازی بگیرد، او را به سمت راست خط میانی پرسپولیس فرستاد.
اشتباه فاحش استیلی در بازی دیروز، انتخاب محمد نوری به عنوان بازیساز تیمش بود. جالب اینکه حتی کمی و کاستی های فراوان خط میانی پرسپولیس نیز نتوانست استیلی را متقاعد کند قید بازیسازی نوری را بزند و کریمی را در میانه خط هافبک تیمش به بازی بگیرد.
استیلی با توجه به حجم بالای نفوهای جاسم کرار در سمت چپ خط میانی استقلال، کریمی را به سمت راست خط میانی تیمش فرستاد تا بلکه او بتواند از جای خالی کرار استفاده کند اما این تدبیر استیلی نیز بی فایده بود زیرا کیانوش رحمتی به عنوان هافبک دفاعی استقلال، به اتفاق میثم حسینی دفاع چپ استقلال، که به هیچ وجه پیشروی نمی کرد، به خوبی خلاء ناشی از بازی تهاجمی کرار را در جناح چپ تیم استقلال پر کرده بودند.
اگر استیلی کریمی را به عنوان هافبک بازیساز روانه زمین می کرد، دو هافبک دفاعی استقلال، یعنی آندو تیموریان و کیانوش رحمتی، برای مهار کریمی ناگزیر می شدند که در جای خود باقی بمانند و در این صورت آنها دیگر نمی توانستند در حمایت از مهاجمان تیم خود پیشروی کنند. فرصت گلی که در دقایق پایانی بازی برای آندو تیموریان ایجاد شد، به خوبی نشان داد که لااقل یکی از هافبک های دفاعی استقلال با فراغ بال کافی در حملات این تیم مشارکت می ورزد.
اشتباه دیگر استیلی، نشاندن وحید هاشمیان بر روی نیمکت پرسپولیس بود. در صورتی که هاشمیان از ابتدا وارد زمین می شد، علی کریمی نیز می توانست از آغاز در خط میانی بازی کند. استیلی همچنین زمانی که هاشمیان را نیز به میدان فرستاد، او را در سمت چپ خط میانی به بازی گرفت؛ در حالی که تجربه هاشمیان به علاوه قدرت سرزنی او ممکن در پیشانی خط حمله، گره از کار فروبسته پرسپولیس بگشاید.
اگر هاشمیان در خط حمله پرسپولیس جای می گرفت، شاگردان استیلی در نیمه دوم می توانستند با استفاده از سرعت رضایی و تکنیک کریمی، می توانستند به دورزدن دفاع حریف و ارسال توپ برای وحید هاشمیان به عنوان سرزنی قهار و کارکشته اقدام کنند.