عصر ایران ورزشی - این روزها که تاختن به محمد نصرتی و شیث رضایی آسان ترین کار ممکن است، عاقلی باید از مسئولان فوتبال ایران این سئوال اساسی را بپرسد که جرم شیث و نصرتی بیشتر است یا جرم تماشاگرانی که معمولاً در هر بازی به داور یا مربی و بازیکن حریف فحش های رکیک ناموسی می دهند و در پایان بازی بی کمترین شرمساری ای بابت الفاظ غیراخلاقی شان، راهی منزل می شوند تا هفته بعد مجدداً فضای ورزشگاه را به فحش های آب نکشیده شان عطر آگین کنند؟!
چرا هیچ کس برای اعمال غیراخلاقی هزاران هزار تماشاگر مجازاتی در نظر نمی گیرد و همه این گونه شمشیر را برای شیث و نصرتی از رو بسته اند بابت ارتکاب جرمی ثابت نشده؟
ظاهراً فحش های ناموسی تماشاگران به داوران و بازیکنان و مربیان این تیم و آن تیم، منکری است که به معروف بدل شده است. به بیان دقیق تر، این الفاظ رکیک را دیگر باید جزئی از عرف فوتبال ایران قلمداد کرد.
اما آیا عادلانه است فحش های رکیک هزاران تماشاگر را نادیده بگیریم و چوب همه بی اخلاقی های رایج در فوتبال ایران را یکجا بر سر شیث رضایی و محمد نصرتی بکوبیم؟
سخن بر سر این نیست که شیث و نصرتی مجازات نشوند ؛ بلکه باید مجازات قانونی درباره آنها اعمال گردد بلکه لب مطلب این است که بی اخلاقی در فوتبال ایران فراتر از این اقدام زشت دو بازیکن رفته و به تماشاگران هم رسیده است.
اگر تیم هایی که هوادارانشان در سکوهای ورزشگاه ها ، نوامیس این و آن را با رکیک ترین و شرم آورترین کلمات یاد می کنند ،چند جلسه ای از حضور در مسابقات تیم شان محروم شوند ، شاید فضای سالم تری در استادیوم ها فراهم شود.
مبارزه با بی اخلاقی نباید محدود به دو بازیکنی شود که رسانه ها بر روی آنها زوم کرده اند بلکه باید ضمن برخورد قانونی با این دو، فکری اساسی تر برای اخلاق بر باد رفته در ورزش کشور کرد.