عصرایران ورزشی- آن زمان که حسین رضازاده رئیس فدراسیون وزنهبرداری شد، این رشته ورزشی در یک بحران شدید فرو رفته بود. مسئله دوپینگ 5 وزنه بردار تیم ملی از یک سو و ماجرای مبهم و هنوز غیر شفاف سعید علی حسینی هم از سویی دیگر همه و همه دست به دست هم داده بود تا اوضاع را برای رضازاده مشکل تر بکند.
رضازاده با وجود تمام این انتقادات این مسئولیت را قبول کرد. مسئولیتی که شاید در نگاه اول نه تنها به او نمی آمد، بلکه حتی نگرانی هایی هم بابت عدم توانایی اش احساس می شد.
ولی یک اتفاق معادلات پیچیده را تا حدود زیادی حل کرد. دوست صمیمی و قدیمی حسین رضازاده وارد گود شد. کورش باقری به عنوان مسئول تیم های ملی وزنه برداری ایران به کمک دوستش آمد. وی تمام امور تیم را سازماندهی کرد و آسه آسه موفق شد به موفقیت برسد.
موفقیت در رقابتهای جهانی سال 2010، درخشش در بازیهای آسیایی گوانگجو، توفیق دررقابتهای جهانی جوانان در مالزی و بالاخره کسب نتیجه تاریخی در پاریس که وزنه برداری ایران دو مدال طلا، یک نقره و یک برنز به دست آورد و برای نخستین بار در طول تاریخ به مقام سوم جهان دست پیدا کردند.
بدون تردید با توجه به آمار، باید فدراسیون تحت رهبری رضازاده را به عنوان یکی از موفقترین فدراسیونها نامید.
اگر این موفقیت ها در المپیک هم تکرار شود، حادثه ای بی نظیر خواهد بود. در آن صورت دیگر باید حسین رضازاده را به عنوان یک مدیر کارآمد بپذیریم و به او در منصب جدیدش احترام بگذاریم. هر چند تا به این جای کار هم او و همکارانش کاربزرگی را صورت داده اند.