عصر ایران ورزشی، پریا سپینود - تماشاگران تراکتورسازی تبریز در بازی با فولاد اهواز، به غیر از تشویق تیم خودشان، علیه عادل فردوسی پور نیز شعارهای تند و تیز دادند!
دلیل شعاردادن تبریزی ها به فردوسی پور، انتقاد فردوسی پور از رئیس کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال در برنامه نود بود!
قصه از این قرار بود که فردوسی پور در برنامه نود به رئیس کمیته انضباطی ایراد گرفت که چرا تراکتورسازی تبریز علیرغم فحاشی تماشاگرانش به بازیکنان استقلال، هیچ مجازاتی شامل حالش نشد ولی پرسپولیس نه تنها بازی با داماش گیلان را به دلیل فحاشی تماشاگرانش 3 بر صفر باخت بلکه با مجازات کسر دو امتیاز اضافی هم مواجه شد.
هر منصفی به خوبی می داند که این انتقاد فردوسی پور نه از سر عناد با تراکتورسازی تبریز بلکه با هدف نشان دادن فقدان وحدت رویه در تصمیم گیری های کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال مطرح شده است.
به زبان ساده تر، سخن فردوسی پور نه علیه تراکتور سازی تبریز بلکه علیه کمیته انضباطی بود.
با این حال، تماشاگران تراکتورسازی دشنام دادن به فردوسی پور را بر خود لازم دیدند و کوشیدند با این کار، بار دیگر غیرتشان را نسبت به تیمشان نشان دهند.
هر چند که انتقاد فردوسی پور متوجه تراکتورسازی تبریز نبود، اما آیا جواب هر انتقادی دشنام های برآمده از خشم و خشونت است؟
چرا برخی از تماشاگران تراکتورسازی تبریز این گونه بی منطق و عصبانی اند؟ این چرا، پاسخ مفصلی می طلبد که پرداختن به آن در این مجال اندک نمی گنجد.
فقط همین قدر می گوییم که تعصب یعنی واکنش احساسی نسبت به سخن مدلل دیگران. هر گاه کسی ما را نقد کند و ما در جوابش دلیلی قوی تر از دلیل او نداشته باشیم و با این حال حاضر نباشیم سخن او را بپذیریم و واکنشی احساسی و معمولاً خشم آلود به نقد ناقد نشان دهیم، این رفتار مصداق بارز درافتادن ما به ورطه تعصب است.
تعصب چونان خاکی ست که بر چشم عقل پاشیده می شود و آدمی را از انصاف و ادب دور می کند. مردانگی و غیرت فقط در رگ های متورم گردن و فریادهای گوشخراش نیست. گاه غیرت و مردانگی در فروخوردن خشم و سخن گفتن مودبانه و مدلل است.
به قول مولانا: وقت خشم و وقت شهوت مرد کو؟!