عصر ایران ورزشی، پریا سپینود - گزارش بازی سپاهان و استقلال، جزو گزارش های به یاد ماندنی فوتبال ایران بود.
البته علت فراموش نشدن گزارش این بازی، نه صدای خوش گزارشگر و نه کیفیت بالای گزارش او بلکه حمایت همه جانبه او از تیم میزبان بود.
گزارشگر مسابقه استقلال و سپاهان، در طول بازی تقریباً نقش شیپورچی تیم سپاهان را بازی کرد و فقط کم مانده بود که برای پیروزی سپاهان در برابر استقلال، دست به دامن اولیا الله شود و نذر و نیاز کند.
جناب گزارشگر، پس از اینکه سپاهان 2 بر صفر از استقلال جلو افتاد، دائماً از صعود سپاهان و حذف استقلال حرف می زد در حالی که گل دوم سپاهان در دقیقه 35 وارد دروازه استقلال شده بود.
معلوم نیست حمایت آشکار گزارشگر بازی از سپاهان، با چه هدفی صورت می گرفت. آخر مگر نتیجه یک بازی در گرو تمایلات و هواداری گزارشگر آن بازی است؟
از سوی دیگر، وقتی کسی را قابل دانسته اند که فلان بازی را برای بیش از هفتاد میلیون ایرانی گزارش کند، او دیگر نباید بر مبنای شکاف تهران – شهرستان، به شکلی آشکارا زننده، به سود تیم شهرستانی ( و یا تهرانی ) گزارش کند.
اصفهانی های محترم که به جانبداری صدا و سیما از تیم های بززرگ تهرانی معترضند و می خواهند تلویزیون ایران، لااقل در حوزه ورزش، واقعاً رسانه ملی باشد، منطقاً باید گزارش بازی سپاهان با فلان تیم تهرانی را به کسی بسپارند که در طول بازی قادر به مهار میل و علاقه خودش باشد و اجازه ندهد گزارشش چیزی شود در مایه های هوراکشیدن برای زردپوشان سپاهانی!
گزارشگر بازی گزارشگر است نه شیپورچی یا یار دوازدهم این یا آن تیم! از قدیم گفته اند داور و گزارشگر بازی باید بی طرف باشند اما گزارشگر بازی سپاهان و استقلال، آشکارا از سپاهان طرفدرای می کرد و این کار او نه حرفه ای بود نه منصفانه.