عصر ایران ورزشی؛ پرناز صدیق - سخنان محمد رویانیان درباره احتمال جدایی دنیزلی از پرسپولیس، به خوبی نشان می دهد که حمایت مدیران پسپولیس از علی کریمی بویژه پیشنهاد بشیکتاش، مصطفی پاشا را به ادامه حضور در پرسپولیس بی میل و رغبت کرده است.
تحلیل محتوای جملات رویانیان به خوبی نشان می دهد که علی کریمی نیز در فهست اخراجی های مد نظر دنیزلی بوده است اما مدیران پرسپولیس با این تصمیم دنیزلی موافقت نکرده اند.
مثلاً به این جمله رویانیان دقت کنید: "كریمی بازیكنی محبوب و توانمند است كه از سرمایه های پرسپولیس محسوب می شود و شاید اختلافات كوچكی در مورد او وجود داشته باشد اما به راحتی وی را از دست نمی دهیم."
در واقع می توان گفت که موافقت مدیران پرسپولیس با کنار گذاشته شدن مهدوی کیا و هاشمیان از جمع بازیکنان پرسپولیس در سال آینده، معامله آنها با دنیزلی بوده است؛ بدین معنا که آنها با اخراج این دو بازیکن محبوب و قدیمی موافقت کرده اند تا دنیزلی هم به باقی ماندن کریمی در پرسپولیس رضایت دهد.
اما ظاهراً جناب دنیزلی " خان یک کلام " است و از حرفش کوتاه نمی آید. هم از این روست که محمد رویانیان نرم نرمک زمزمه رفتن دنیزلی را س می دهد تا تماشاگران پرسپولیس را به لحاظ روانی آماده پذیرش تحولات بزرگ در کادر فنی این تیم کند.
مشکل رویانیان اما این جاست که اکثریت تماشاگران پرسپولیس، با تکیه بر عقل سلیم و با اطلاع از قواعد فوتبال حرفه ای، به خوبی می دانند که در اختلاف کریمی و دنیزلی، علی کریمی مقصر است و اگر قرار باشد یکی از طرفین این اختلاف از پرسپولیس برود، آن فرد قطعاً دنیزلی نباید باشد.
اما آیا کنار رفتن دنیزلی از پرسپولیس در اثر اختلاف با کریمی، نشانه ستاره سالاری است؟ در این باره شاید حکم قاطعی نتوان صادر کرد چرا که به درستی روشن نیست اختلاف دنیزلی و کریمی بر سر چیست و تا چه حد است.
اگر اختلاف دنیزلی و کریمی، چنانکه رویانیان می گوید، جزئی است، چرا کار به این جا کشیده است؟
و سوال آخر اینکه، اگر قربانی شدن دنیزلی به بهای بقای کریمی ناشی از ستاره سالاری در پرسپولیس باشد، آیا مدیری که تن به ستاره سالاری داده است، می تواند گره از کار فروبسته پرسپولیس بگشاید؟