عصرایران - در حالي كه شايعه صدور حكم اعدام براي روحاني جنجالي دستگير شده در تهران تكذيب شده است، پایگاه خبری "نیوزمکس" آمریکا بار ديگر كوشيد "حسین کاظمینی بروجردی" را به اعدام محکوم كند!به گزارش عصر ایران (asriran.com)، اين رسانه آمريكايي در گزارشی ادعا کرد: "یک روحانی مخالف ایرانی که در زندان به سر می برد در نامه هایی به شخصیت های برجسته بین المللی تقاضای کمک کرده است."سایت نیوزمکس مدعی شد:"حسین کاظمینی بروجردی با ارسال نامه هایی به پاپ، دبیرکل سازمان ملل، رییس پارلمان اروپا و سازمان های حقوق بشر از آنها خواسته است با دخالت خود مانع اجرای حکم اعدام در مورد این روحانی ایرانی شوند."در متن این نامه که توسط هواداران بروجردی در ایران به شخصیت های خارجی منتقل شده، آمده است:"زمان برای من رو به پایان است چرا که به مرگ محکوم شده ام."این روحانی در ادامه افزوده است:"این آخرین درخواست کمک من از شماست."بروجردی پیش از این نیز در نامه هایی به پاپ و سازمان های حقوق بشر از آنها درخواست کمک کرده بود.به نوشته سایت نیوزمکس، بروجردی در جولای 2006 به دنبال ایراد یک سخنرانی در جمع هوادارانش در ایران دستگیر و به زندان اوین تهران منتقل شد.به نظر مي رسد رسانه هاي غربي بي ميل نيستند اين روحاني به اعدام محكوم شود تا بتوانند سوژه جديدي براي تبليغات ضد ايراني خود داشته باشند . بخشی از اعترافات سید حسین کاظمینی بروجردی در دادگاه به روایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی در همین حال سایت "مرکز اسناد انقلاب اسلامی" متن زیر را به عنوان بخشی از اعترافات کاظمینی منتشر کرد: "مثلا روی چیزهای الکی و غیر مهم مانور می دادم من تقویم چاپ می کردم عکس مرقد حضرت امام کاظم را میگذاشتم کنار مقبره پدر و پدربزرگم و پدرش که در بروجرد مدفون اند. به عنوان کاظمی بروجردی می خواستم یک جوری تبلیغ کنم بعد آنها را برسونم به اجدادم یا مثلا همین که فرزند 27 امام سجاد «ع» بودنم را توی تیتراژ وسیعه با عکس های خودم چاپ کردم . بعد گفتم ببرند توی دهات ها و شهرستانها طوری شده بود که وقتی می گفتند فلانی اینجا برنامه داره جمعیت فوج فوج می آمدند . می گفته پول رفت و آمدها و اتوبوس را از محل صدقات جمع آوری کنید و اگر هم کم می آمد خودم می دادم و همه اینها از روی هوای نفس بود را داشتم جمعیت جلسه من اینقدر زیاد شود که بین میدان انقلاب و آزادی مردم جمع بشن و برنامه اجرا کنم. اگر شما جلوگیری نمی کردید، یقینا جلسه بعدی ام که سیزده رجب بود این اتفاق می افتاد یعنی جوری می شد که استادیوم ها جا نداشت، تزم این بود. واقعا من الان نگاه می کنم درسته لذت می بردم و من تو اعترافاتم گفتم وقتی در آخرین منبر در استادیوم شهید کشوری رفتم روی سن و نشستم اون ته سالن را که دیدم سیاهی می زد سرم گیج رفت آن غرور نفسانی مرا گرفت. گفتم خوب الحمدلله آدم شدیم این مملکت کسی با دست خالی بدون روزنامه بتونه این جمعیت را جمع کند. ایشان در پاسخ به این سوال که جمعیت به فرض جمع شوند شما که معلومات کافی را نداشتید، میگوید: خوب من که بحث علمی نمی کردم این اسلام سنتی را این آخری ها در آوردم نمی گفتم میخواهم اسلام شناسی بگم نیم ساعت دعا و توسل میخواندم دعا را دیکلمه وار میخوندم قسمتی از زبور، خودم هم شعر می سرودم. صوت خوبی هم داشتم و در آهنگ های مختلف می خوندم. خلاصه یک کاری می کردم بیشتر لات ها و بدحجاب ها جذب می شدند. به خاطر چی؟ به خاطر اینکه به اینها می گفتم بیایند حاجت بگیرند. کمتر هیاتی ها و مسجدی ها می آمدند و از بس که روی اینها روانشناسی کار می کردم و روی مخشان، اینها میخکوب می شدند بلد بودم مخ بتکونم به قول امروزی ها ترید کنم به طوری که افراد انتظار نداشتند من استاد دانشگاه یا ... باشم انتظار یک دعاخوان پیشرفته را داشته باشند یه دعا نویس مثلا کشوری یا یک چیز گسترده تر. ایشان در پایان با ابراز ندامت مجدد ابراز می دارد: کار تخصصی که در حد من نبود نمی بایست می کردم حالت جنون پیدا کرده بودم. الان من فکر می کنم که ازنظر ایمان، علم و عقل از هر سه تهی هستم من حتی روخوانی قرآن و مفاتیح الجنان را خوب بلد نیستم. از اشتباهات خودم از پروردگار طلب عفو می نمایم. اشتباه مقاومت در برابر جلب، اشتباه و نادرستی نامه به سران خارجی، مصاحبه با رسانه های خارجی به زشتی کشاندن صدها نفر و خانواده ام را قبول دارم و روی آن توبه می کنم و از حضرت صاحب الامر و رهبر نظام مقدس اسلامی استدعای بخشش و اغماض برای خودم و خانواده ام و این گرفتاران و بندگان ضعیف النفس که در برابر القائات نفسانی ناتوانیم، را دارم و اینکه بشری جایزالخطا هستم ،مستدعی گذشت و عطوفت می باشم ."