:شرکت تهمینه میلانی کارگردان مطرح کشورمان در نشست آسیب شناسی فیلمهای پلیسی، ما را بر آن داشت تا با ایشان گفتگویی را در مورد فیلم های پلیسی ساخته شده در ایران انجام دهیم که در زیر می خوانید.
ببینید اصولا من بر این باورم که فیلم های پلیسیی که در ایران ساخته می شود بسیار محافظه کارانه و به دور از فضای نقد است و همین امر خود موجب به وجود آمدن شخصیت های کلیشه ای و پلیس های قهرمانی می شود که با دنیای واقعی تفاوت دارند .
به قول آقای معتمد اغلب پلیس ها در این فیلم ها کم هوشند و بزهکارند.در حالی که می دانیم بزهکاران اصولا از هوش بالایی برخوردارند و پلیس باید بسیار با هوش باشد تا بتواند آنها را دستگیر کند .
ما در هیچ کجای فیلم ها، پلیسی با کاراکتر پلیس فیلم heat نداریم. یعنی پلیسی که جدا از مسائل کار با مشکلات خانوادگی دست و پنجه نرم کند و در روابط خانوداگی خود با مشکل رو به باشد. با این وجود بسیار وظیفه شناس و بسیار فداکار است . در حقیقت پلیس های ما یک بعدی اند.
شوخی هایی که سعی می شود در فیلم های ایرانی بین پلیس ها گنجانده شود عینا یک کپی برداری ضعیف از فیلم ها و سریال های مشابه آلمانی و یا ایتالیایی است . در نهایت این شوخی ها بی نهایت سطحی و بی مزه جلوه می کند .
دقیقا به این دلیل که از الگوهای فرهنگی خودمان برنخواسته است و با فرهنگ ما بیگانه است و بر چهره ها نمی نشیند. حالا از طرف دیگر ما می بینیم که در بعضی از این سریال ها پلیسهای خوب همیشه در حال شعر خواندن هستند و اکثرا حافظ را از بر هستند.
قصه ها متاسفانه غیر واقعی هستند . به عنوان مثال در فیلمهایی که در نکوهش اعتیاد ساخته می شود اغلب شاهد آن هستیم که یک جوان مواد مصرف می کند (و غالبا نمی دانیم چه ماده ای) و بعد بد بخت می شود، ایدز می گیرد و در نهایت هم در اوج بد بختی می میرد . در حالی که قسمت مهم قضیه را که همان بخش لذت از نشئگی و زیبا بودن اولیه استفاده از مواد است را حذف می کنند لذا این قصه تاثیر خود را روی مخاطب از دست می دهد و مصنوعی می شود .
وقتی ما از زن بزهکار حرف می زنیم یعنی داریم از زنی حرف می زنیم که فرهنگ محاوره ای خاص خودش را دارد . معمولا بد دهن هستند و نوع رفتارشان از نظر اجتماعی پرتابی است و حجاب آنها بی نهایت بد است و به صورت عمدی هم بد است . اما ما می بینیم که در فیلمهایمان رفتار زنان بزهکار و نوع پوشش آنها چندان تفاوتی با زنان خوب و عادی ندارد . و این بیشتر به دلیل محدودیت در مقررات پوششی زن ها در فیلم هاست.
زن های پلیس در فیلمهای ما خیلی بیش از حد مثبت هستند و تقریبا می توان گفت که فرشته اند .
اما با این وجود به نظر من همین که نشان می دهند یک زن می تواند پلیس باشد و می تواند رئیس کلانتری باشد از نظر بستر سازی در جامعه خود بسیار خوب و مفید است.
اما از طرفی چون اغلب فیلم نامه نویسهای ما شناخت درستی از زن ندارند معمولا شخصیت های زن فیلم ها درست در نمی آیند.
نه . حقیقتا تا به حال وسوسه نشده ام. شاید چون وادی سختی است و از طرف دیگر شما با ساختن یک فیلم در سبک فقط با مسئولین فرهنگی طرف نیستید و با طیف زیادی رو به رو می شوید . از طرف دیگر مسئولین ناجی هنر در ایران دیدگاه درستی به هنر ندارند . من فقط به همین بسنده می کنم که در فیلم پلیسی آمریکایی" ترپی کو" آل پاچینو در نقش یک پلیس ظاهر می شود که هم با بزهکاران می جنگد هم با پلیس های فاسد . اگر در کشور ما بود این گونه برداشت می شد که به پلیس ها توهین شده و گفته شده است که آنها فاسدند . اما در آمریکا این فیلم ساخته می شود و بیننده با "ترپی کو" همزاد پنداری می کند و به او علاقه مند می شود و در نهایت می بینید در همه جای دنیا "ترپی کو" یک پلیس فداکار است که آمریکایی است . یک پلیس فداکار آمریکایی. یعنی آنها از مسائل سطحی می گذرند و به عمق می روند و نتیجه اش را این گونه می گیرند .
نه اينكه نمي شود !!!
اگر چه حقيقت تلخ است ولي واقعا بايد پذيرفت تا براي آن چاره اي انديشيده شود .
يا به قول معروف در فيلمهاي تلويزيوني "هم خدا را مي خواهيم هم خرما را " و حالا اگر كسي هم بخواهد يك فيلم سينمايي بر اساس واقعيت هاي جامعه بسازد با هزار ويك مشكل و فيلتر وسانسور هاي اجباري وتحميلي طرف است .
واقعا معلوم نيست كي مي خواهيم از خر شيطان پايين بياييم و واقعيت هاي جامعه خودمان را كه همه مان هم قبول داريم ! حتي آن مدعي ها كه خود را صاحب و قيم همه ملت و داناتر و عالم تر از همه مردم مي دانند ، بين وجدان وخداي خود مي دانند كه بطور فرض چنين مسائلي در كشورمان وجود دارد ولي حاضر نيستند ، قبول كنند كه ابتدا بايد بيماري و وجود بيماري را قبول كرد و بعد براي معالجه اقدام كرد يا تدبيري براي آينده انديشيد !