بسم الله الرحمن الرحیم از آخرین فرصت نگارش من در این وبلاگ چند ماهی می گذرد. اما این به آن معنا نیست که از تعهد 15 دقیقه ای خود در هفته کوتاهی کرده باشم و وقتی که در عمل صرف شده است به مراتب بیشتر از زمان معهود بوده است. در حقیقت استقبال خوانندگان بسیار بیشتر از حد انتظار بود و باید تصمیم می گرفتم که وقت محدود خود را صرف نوشتن مطالب جدید کنم یا به احترام کسانی که سخاوتمندانه من را شریک افکار و اندیشه های خود کرده بودند، به مطالعه انبوه پیام های واصله بپردازم. همانطور که می دانید هدف من از ایجاد این پایگاه، برقراری ارتباطی بی واسطه و دو سویه با مخاطبان بود از این رو علیرغم تذکرات فراوانی که از جانب خوانندگان برای بروز رسانی سریعتر دریافت می کردم ترجیح دادم گزینه دوم را انتخاب کنم وکمتر بنویسم و بیشتر بخوانم و اجازه ندهم این بستر ارتباطی نیز تبدیل به رسانه ای یکجانبه شود. *** بسیاری از پیامهایی که در آنها رعایت اختصار شده بود را خود شخصاً خوانده ام. حتی پیام هایی که در ابتدای آنها نوشته بودید ((می دانم که این پیام به دست رئیس جمهور نمی رسد اما...)) نیز به دستم رسید. پیام های بلندتر نیز توسط تعدادی از دانشجویان امینم خلاصه شدند و در قالب گزارشهای آماری به اطلاع من رسیدند. مجموعه پیام ها نیز مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته اند که نتایج جالب توجه آن را اگر عمری بود در آینده در همین جا منتشر خواهم کرد. *** خوشبختانه در مجموع وضعیت بررسی پیام ها به نقطه ای رسیده است که بتوانم دوباره نوشتن را از سر بگیرم و از شرمندگی کسانی که مدت هاست منتظر نوشته های جدید مانده اند خارج شوم. از این فرصت استفاده می کنم و از کسانی که قصد مکاتبه با من از طریق این وبلاگ را دارند می خواهم پیام های خود را حتی المقدور مختصر بنویسند. منبع:وبلاگ محمود احمدی نژاد