گروهی تحت عنوان «تیم قرمز» به بررسی این موضوع پرداخت که آیا اطلاعات به دست آمده بخشی از ترفند جدید ایران برای منحرف کردن تلاش های بین المللی از اعمال تحریم ها علیه این کشور می باشد یا خیر.
با سلام؛
بازتاب گسترده گزارش منابع اطلاعاتي و جاسوسي ايالات متحده امريكا مبني بر عدم وجود برنامه اي جهت بدست آوردن سلاح هسته اي توسط ايران از سال 2003 ميلادي به بعد در بسياري از خبرگزاريها كه بسياري آنرا نشان شكست سياستهاي جنگ طلبانه آمريكا ميدانند.
اين موضوع نبايد باعث ناديده گرفتن واقعيات و تبعات ناشي از اشغال عراق و افغانستان براي آن كشورها شود . در ذيل به تعدادي از پيامدهاي اشغالگري براي كشورهاي مداخله گر اشاره مي گردد:
الف- آسيب پذيربودن نيروهاي كشورهاي مداخله گر در اين دو منطقه
ب - هزينه بالا كه در حال حاضر براي اداره اين جنگها پرداخت مي گردد (بصورت مستقيم)
ج - هزينه هاي غير مستقيم تحميلي بر كشورها ناشي از افزايش قيمت نفت با توجه به بي ثباتي عراق و منطقه
د- بي اعتمادي اذهان عمومي و باور به جنگ طلبانه بودن گزارشهاي سازمانهاي اطلاعاتي(پس از مشخص شدن عدم وجود سلاحهاي كشتار جمعي در عراق)
با مشاهده موارد بالا و اعلام سياستهاي غرب مبني بر ادامه روند تحريمها و همچنين با توجه به توان و بنيه مالي موجود در ايران مي توان دريافت غرب سياست برخورد نظامي با ايران را در آينده نزديك در دستور كار خود قرار نداده و با برنامه ريزي و ادامه روند تحريمها درصدد تضعيف ايران و سر و سامان بخشيدن به اوضاع خودشان در دو منطقه عراق و افغانستان و همچنين ايجاد حاشيه امنيت جهت جلوگيري از آسيب پذير بودن اسراييل از ناحيه گروههاي تحت حمايت ايران در طولاني مدت مي باشد. پيش بيني ميگردد پس ازطي مدت لازم، شاهد گزارشهاي جديدي در مورد فعاليتهاي هسته اي ايران توسط منابع اطلاعاتي اين كشورها (كه قبلا با ارائه گزارش از جنگ جلوگيري نموده اند و توانسته اند حمايت اذهان عمومي به خود جلب نمايند) خواهيم بود. در اين شرايط كليه گزارش هاي سرويس هاي اطلاعاتي از پشتوانه اذهان عمومي برخوردار بوده و هرگونه دخالت در امور ايران را براي كشورهاي مداخله گر توجيه مينمايد و ايران با هزينه بسيار پايينتر و در شرايطي كه تضعيف شده است و با اجماع عمومي مورد تعرض كشورهاي مداخله گر قرار ميگيرد.
بازتاب گسترده گزارش منابع اطلاعاتي و جاسوسي ايالات متحده امريكا مبني بر عدم وجود برنامه اي جهت بدست آوردن سلاح هسته اي توسط ايران از سال 2003 ميلادي به بعد در بسياري از خبرگزاريها كه بسياري آنرا نشان شكست سياستهاي جنگ طلبانه آمريكا ميدانند.
اين موضوع نبايد باعث ناديده گرفتن واقعيات و تبعات ناشي از اشغال عراق و افغانستان براي آن كشورها شود . در ذيل به تعدادي از پيامدهاي اشغالگري براي كشورهاي مداخله گر اشاره مي گردد:
الف- آسيب پذيربودن نيروهاي كشورهاي مداخله گر در اين دو منطقه
ب - هزينه بالا كه در حال حاضر براي اداره اين جنگها پرداخت مي گردد (بصورت مستقيم)
ج - هزينه هاي غير مستقيم تحميلي بر كشورها ناشي از افزايش قيمت نفت با توجه به بي ثباتي عراق و منطقه
د- بي اعتمادي اذهان عمومي و باور به جنگ طلبانه بودن گزارشهاي سازمانهاي اطلاعاتي(پس از مشخص شدن عدم وجود سلاحهاي كشتار جمعي در عراق)
با مشاهده موارد بالا و اعلام سياستهاي غرب مبني بر ادامه روند تحريمها و همچنين با توجه به توان و بنيه مالي موجود در ايران مي توان دريافت غرب سياست برخورد نظامي با ايران را در آينده نزديك در دستور كار خود قرار نداده و با برنامه ريزي و ادامه روند تحريمها درصدد تضعيف ايران و سر و سامان بخشيدن به اوضاع خودشان در دو منطقه عراق و افغانستان و همچنين ايجاد حاشيه امنيت جهت جلوگيري از آسيب پذير بودن اسراييل از ناحيه گروههاي تحت حمايت ايران در طولاني مدت مي باشد. پيش بيني ميگردد پس ازطي مدت لازم، شاهد گزارشهاي جديدي در مورد فعاليتهاي هسته اي ايران توسط منابع اطلاعاتي اين كشورها (كه قبلا با ارائه گزارش از جنگ جلوگيري نموده اند و توانسته اند حمايت اذهان عمومي به خود جلب نمايند) خواهيم بود. در اين شرايط كليه گزارش هاي سرويس هاي اطلاعاتي از پشتوانه اذهان عمومي برخوردار بوده و هرگونه دخالت در امور ايران را براي كشورهاي مداخله گر توجيه مينمايد و ايران با هزينه بسيار پايينتر و در شرايطي كه تضعيف شده است و با اجماع عمومي مورد تعرض كشورهاي مداخله گر قرار ميگيرد.