مشكلات پذيرش در آسايشگاه سالمندان كهريزك و نوع نگاه خاصي كه به اين مركز در جامعه وجود دارد، موجب شده تا خانوادههايي كه از نظر دارايي تا حدي از تمكن مالي مناسبي برخوردارند به سوي مراكز نگهداري و آسايشگاههاي خصوصي روي بياورند.
اين آسايشگاهها كه تحت نظر مراكز و سازمانهاي مربوطه نظير سازمان بهزيستي فعاليت ميكنند با امكانات و وسعت كمتر نسبت به آسايشگاه سالمندان كهريزك فعاليت ميكنند. به خاطر خصوصي بودن مراكز و حجم كمتر سرويس گيرندگان نسبت به مراكز دولتي در اين مراكز خدمات و سرويسهاي بيشتر و با كيفيت بهتري ارائه ميشوند. اكثر آنها زير نظر كساني اداره ميشود كه پيشتر در مراكز مشابه فعاليت داشتهاند.
هرچند پيشتر از اين سپردن سالمندان به اين مراكز به نوعي در جامعه، عملي قبيح به شمار ميرفت؛ اما اين روزها با توجه به حجم گسترده اين مراكز كه هر روز بر تعداد آنها افزوده ميشود، ميتوان دريافت كه اين كار تا حدي در جامعه مرسوم و معمول شده است و مثل گذشته عملي زشت و در تقابل با عاطفه و سنت نيست.
هر چند هنوز هم براي بسياري از خانوادهها عدم نگهداري از سالمندان خانواده در كنار ساير اعضاي خانواده عملي منافي عاطفه و احساس به شمار ميرود، اما با گسترش شهرنشيني فرهنگ جامعه در حال تغيير است. جالب آنكه بر خلاف تصور عامه مردم، آسايشگاه سالمندان محل نگهداري سالمندان از كار افتاده نيست، بسياري از افراد تحت پوشش اين مراكز اشخاص ميانسالي هستند كه اتفاقا نميتوان به آنها صفت از كار افتاده داد.
اكثرا افرادي كه از نظر مالي تامين و براي سپري كردن دوران بازنشستگي خود اين آسايشگاهها را انتخاب كردهاند، باوجود تصوير زشتي كه از آسايشگاههاي سالمندان در ذهن جامعه شكل گرفته است، (ضمن آنكه نميتوان بي مهري بعضي از خانوادهها را تكذيب كرد؛) از زندگي و خدمات اين مراكز رضايت دارند. نكته آن است كه برخورد و موضعگيري در برابر پديدهاي به نام «آسايشگاه سالمندان» بيش از هر چيز نوعي قضاوت براساس تفكر عمومي و جو رواني حاصل از فعاليت چنين مراكزي و احتمالا چند مصداق منفي است. اين اتفاق جديدي نيست و در برخورد با بسياري از پديدههاي اجتماعي وارداتي در كشور ما به وجود ميآيد. با تمام اينها هنوز هم كمتر خانواده ايراني ميتواند اقوام درجه اول سالمند خود را به اين مراكز بسپارد.
هزينهها
آنچه ميزان هزينههاي نگهداري يك سالمند را در اين مراكز تعيين ميكند به ترتيب: شرايط جسمي، جنسيت و محل و خدمات مراكز مربوطه است. اكثر سالمندان بيمار هم هستند، بنابراين نوع مراقبتها هم متفاوت است. اينكه سالمندان توانايي حركت داشته باشند يا نياز به تزريق مداوم دارو و... همگي عوامل تاثيرگذار هستند.
مراكز خصوصي نگهداري سالمندان اكثرا در مناطق خلوت شهر مستقر شدهاند. محل قرارگيري آسايشگاه، همچنين تعداد افراد بستري شده در آن، تعداد تختهاي يك اتاق و يا اينكه سالمند در سالن بستري شود، همگي عوامل تاثيرگذار در قيمت آسايشگاه به شمار ميروند.
به طور تقريبي هزينه نگهداري هر سالمند ماهانه در اين مراكز از حداقل 200هزار تا حداكثر 400هزار تومان متغير است. البته موارد خاصي هم وجود دارند كه بسيار نادر هستند.
بعضي از موسسات هم خدمات نگهداري سالمندان را در منزل ارائه ميدهند كه البته اين نوع خدمات از نظر هزينه بسيار بالاتر از خدمات در محل آسايشگاهها است.
بعضي از پزشكان و پرستاران هم كه به هر دليل نتوانستهاند در مراكز درماني مشغول به كار شوند، در اين زمينه فعاليت ميكنند.
البته طبيعتا اين نوع از خدمات نسبت به خدماتي كه در محل آسايشگاه ارائه ميشوند از نظر قيمت بسيار متفاوت هستند.
به طور كلي، پرستاري كه از موسسات با مجوز براي نگهداري از سالمندان فرستاده ميشود، مطمئنتر هستند.
از آنجا كه با استخدام پرستار به خصوص در مواردي كه سالمند به تنهايي در خانه زندگي ميكند، تمامي سلامت و امنيت سالمند به دست پرستار سپرده ميشود، بنابراين اطمينان از پرستار شرط مهمي است كه مد نظر خانوادهها قرار گرفته است. در اين رابطه پرستاران به سه دسته تقسيم ميشوند.: كمك بهيار، بهيار و نرس (پرستار). حقوق پرستاران كه تحصيلاتشان هم در همين زمينه است از همه بيشتر است، البته تجربه به همراه تحصيلات عامل ديگر موثر بر روي تعيين هر ارزشگذاري اين دست خدمات است.
بايد توجه داشت كه در مورد نگهداري در منزل مثل هزينه نگهداري در مراكز خاص نرخ مصوب و يا قيمت عرفي وجود ندارد و عموما ميزان دستمزد به صورت توافقي تعيين ميشود، اما بهيارها در رتبه دوم ميزان دستمزد قرار دارند. قيمت خدمات را در اين طيف به همراه كمك بهيار تجربه تعيين ميكند.
معمولا به جز سالمنداني كه نياز به رسيدگيهاي پزشكي دارند از بهيارها يا كمك بهيارها استفاده ميشود.
هزينه نگهداري سالمندان در منزل به ترتيب ماهانه از 300هزار تا يكميليون تومان متغير است.