عصر ایران - عکاسی، بر خلاف ظاهر شیک و تر وتمیزش، کاری بسیار خطرناک است که گاهی باعث مرگ عکاس می شود. البته این بستگی به عکاس و شرایط گرفتن عکس دارد. بسیاری از عکاسان خبری و عکاسان جنگ در حین انجام کار کشته شده اند و این گفته های من را ثابت می کند. در این یادداشت، به معرفی و نمایش چند عکس می پردازیم که عکاسان آن دقایقی و شاید لحظاتی پس از ثبت آن جان خود را از دست داده اند.
«بیل بیگارت» عکاس برجسته ای بود که صبح روز ۱۱ سپتامبر، به محض شنیدن خبر حمله به برج های دوقلو، تجهیزات عکاسی خود را برداشته و به سمت محل حادثه برای عکاسی رفت. وی درحال عکاسی از برج جنوبی بود که بر اثر ریزش آوار برج شمالی جان خود را از دست داد.
آخرین فریم: عکس زیر، آخرین عکس وی بوده و تنها چند لحظه قبل از مرگ او ثبت شده است.
چهار روز بعد جسد وی به همراه تجهیزات عکاسی اش از زیر آوار کشف شد.
در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۴ «ایزومی نوگاچی» به قصد عکاسی به کوه آتشفشان اونتاک رفته بود. اونتاک کوه آتشفشانی است که برای کوه نوردان بسیار محبوب است. هنگامی این کوه شروع به طغیان دود می کند حدود ۳۰۰ نفر در آنجا حضور داشتند. تعدادی از آن ها موفق می شوند که به سرعت از قله پایین بیایند، اما نوگاچی که در کمپ درحال استراحت بود، به دلیل پوشیده شدن کامل منطقه از دود قادر به فرار نمی شود و به دلیل استشاق گاز حاصل از آتشفشان جان خود را از دست می دهد.
در فبریه ۱۹۵۹، ۹ کوهنورد جوان روسی به کوه های اورال عزیمت می کنند. اما چند روز بعد ناپدید شده و پس از جست وجوهای فراوان اجساد آن ها از زیر برف ها پیدا می شود. چیزی که این ماجرا را مرموز کرده بود نحوه کشته شدن آن ها بود. آن ها ظاهراً درحال فرار از چیزی بوده اند، به طوری که برای فرار چادر را از داخل پاره کرده بودند و اجساد بیشتر از آن ها پابرهنه بود.
با وجود عدم مشاهده هرگونه نشانه ای از مبارزه از سوی قربانیان، جسد برخی از آن ها دچار شکستگی از ناحیه جمجمه و نواحی دیگر شده بود. علت این حادثه «عاملی ناشناخته» عنوان شد و تئوری هایی مانند «حمله بیگانگان» هنوز هم درباره آن شنیده می شود.
«نیل» برای گذراندن تعطیلات کریسمس در سال ۲۰۰۴ از کانادا به تایلند آمده بود. وی صبح روز حادثه به ساحل دریا می آید تا عکاسی کند. موج های خروشان او را به وجد می آورد، غافل از اینکه این امواج حاصل از زلزله ای در اعماق دریاست و تبدیل به سونامی خواهد شد. نیل در سونامی جان خود را از دست داد، اما دوربین وی پیدا شد.
در سال ۱۹۶۷ ، پائول شوتسر، عکاس مجله «لایف» برای پوشش تصویری جنگ به منطقه رفته بود. نفربری که وی در آن قرار داشت مورد اصابت گلوله قرار گرفت. دوربین او بعدها کشف شد و آخرین فریم ضبط شده، احتمالاً لحظه برخورد و انفجار را نشان می دهد.
رابرت کاپا که او را بزرگترین عکاس جنگ تاریخ می دانند، معتقد بود: "اگر عکس های شما به اندازه کافی خوب نیستند، به این دلیل است که به اندازه کافی به صحنه نزدیک نشده اید." همین اعتقاد سرانجام جان او را گرفت. در سال ۱۹۵۴، کاپا برای پوشش جنگ هندوچین (ویتنام فعلی) به منطقه اعزام شد.
در ۲۵ می، در حالی که او به همراه یک واحد نظامی در حال عبور از منطقه ای خطرناک بود، برای ثبت یک نمای بهتر از میان علفزارها، از گروه جدا شد. در همان لحظه او روی یک مین ضدنفر رفت. کاپا بر اثر انفجار جان باخت، اما دوربینش سالم ماند. آخرین عکسی که او ثبت کرد، سربازانی را نشان می دهد که در حال پیشروی در میان علف های بلند هستند؛ عکسی که تنها لحظاتی پیش از انفجار و مرگ او گرفته شد.