عصر ایران - این روزها کمتر کسی است که اثرات تغییرات اقلیمی و گرمایش زمین را با تمام وجود حس نکند. در حالی که پزشکان مدام ما را به استفاده از کرمهای ضد آفتاب تشویق میکنند، شاید کمتر کسی به فکر آن «ضد آفتاب طبیعی» باشد که میلیونها سال است زندگی را برای ما و سایر جانداران ممکن ساخته است. لایه اوزون همان محافظ بیادعایی است که حیات ما به آن وابسته است؛ سپری که وجود انسان به آن گره خورده، اما فعالیتهای صنعتی بشر بیرحمانه کمر به نابودیاش بستهاند.
این لایه محافظتی که بخشی از استراتوسفر زمین را در برگرفته، با نام لایه اوزون شناخته میشود. وظیفه اصلی آن، جمعآوری و بازتاب اشعههای خطرناک نور خورشید و ممانعت از رسیدن پرتوهای فرابنفش (UV) به زمین است.
بدون این لایه، نور خورشید با تمام پرتوهای مضرش بدون هیچ مانعی به سطح زمین میرسد که میتواند باعث جهش در دی ان ای گیاهان و جانورانی مثل ما انسانها شود. سرطانهای پوستی و آبمروارید تنها بخشی از عوارض این پرتوها هستند؛ هرچند در صورت نابودی کامل اوزون، تمدن بشری احتمالاً آنقدر زنده نخواهد ماند که از این نوع بیماریها رنج ببرد.
نابودی این لایه تنها یک بحران زیستمحیطی ساده نیست، بلکه پایان زنجیره حیات است:
توقف فتوسنتز: با تابش مستقیم پرتوهای مخرب، فرآیند فتوسنتز متوقف شده و حتی کهنسالترین درختان نیز در فاصله کوتاهی خشک خواهند شد.
انقراض زنجیرهای: با نابودی گیاهان، ابتدا گونههای گیاهخوار و سپس جانوران گوشتخوار یکبهیک منقرض میشوند. انسانها شاید مدتی بتوانند از منابع محدود تغذیه کنند، اما قحطی جهانی به سرعت پایان تمدن را رقم میزند.
بالا آمدن سطح دریاها: افزایش گرما و ذوب شدن یخهای قطبی، تمدنهای ساحلی را به کام مرگ میکشد.
نابودی اکوسیستم اقیانوسها: با شیرین شدن آب اقیانوسها بر اثر ذوب یخها، تعادل لازم برای زندگی آبزیان از بین رفته و دریاها به گورستانهای بزرگ تبدیل میشوند.
این سپر دفاعی در ارتفاعی بین ۱۵ تا ۳۰ کیلومتری از سطح زمین قرار دارد. اوزون از انباشته شدن گازی با فرمول شیمیایی O3 به وجود میآید.
فرآیند تشکیل: اوزون زمانی ساخته میشود که یک مولکول دواتمی اکسیژن (O2) با استفاده از انرژی نور خورشید به دو اتم مجزا تجزیه شود. سپس این تکاتم اکسیژن به یک مولکول دواتمی دیگر متصل شده و مولکول سهاتمی اوزون را میسازد.
یک فکت خیرهکننده: اگر تمام لایه اوزون را در سطح زمین جمع کنیم، ضخامت آن تنها حدود ۳ میلیمتر (به اندازه دو سکه روی هم) خواهد بود! تمام حیات ما به همین لایه نازک بند است.
باید بدانیم که اوزون همیشه مفید نیست. دانشمندان اوزون را به دو دسته تقسیم میکنند:
اوزون خوب (استراتوسفر): همان سپری که از ما در برابر خورشید محافظت میکند.
اوزون بد (تروپوسفر): اوزونی که در سطح زمین بر اثر واکنش آلایندههای خودروها با نور خورشید ایجاد میشود. این گاز برای ریههای انسان سمی است و باعث ایجاد مهدود و تنگی نفس در شهرهای بزرگ میشود.
لایه اوزون بسیار حساس و آسیبپذیر است. در گذشته، گازهای CFC (کلروفلوئوروکربنها) که در یخچالها و اسپریها استفاده میشدند، فاجعهبار بودند. هر مولکول CFC میتواند بهتنهایی ۱۰۰,۰۰۰ مولکول اوزون را نابود کند.
امروزه با اجرای «پروتکل مونترال»، استفاده از این گازها ممنوع شده است. اما آیا خطر برطرف شده؟ متأسفانه خیر! آلایندههای صنعتی جدید و برخی آفتکشها هنوز این لایه را تهدید میکنند. با این حال، گزارشهای سال ۲۰۲۶ نشان میدهد که لایه اوزون در حال ترمیم است و اگر به همین منوال پیش برویم، تا سال ۲۰۶۶ در قطب جنوب به وضعیت سلامت کامل بازخواهد گشت.
آیا سوراخ اوزون باعث گرمایش زمین میشود؟ به طور مستقیم خیر، اما هر دو پدیده ناشی از فعالیتهای انسانی هستند و بر یکدیگر تأثیر میگذارند.
چگونه به حفظ لایه اوزون کمک کنیم؟ از وسایل سرمایشی قدیمی استفاده نکنید، خودروی خود را مرتب سرویس کنید و از محصولات آرایشی و بهداشتی فاقد مواد مخرب اوزون (CFC-Free) استفاده نمایید.