"شهریار" را می توان جزو مجموعههای خوب و باارزش صدا و سیما در سالهای اخیر محسوب کرد چرا که به بخشی از تاریخ میپرداخت که در چند سال گذشته مورد غفلت قرار گرفته بود. درواقع کمال تبریزی در مجموعه "شهریار" بخش مهمی از تاریخ ایران را به تصویر کشیده است.
لحن و سبکی که کمال تبریزی – نویسنده و کارگردان شهریار - برای این مجموعه انتخاب کرده بود، بهتر و بالاتر از برخی آثار سینمایی او قرار می گیرد. تمام عناصر شامل طراحی صحنه و لباس، گریم و موسیقی در سطحی قابل توجه بود و به جزئیات زندگی شهریار نیز به خوبی پرداخته شده بود. البته در بخشهایی هم جای سوال وجود داشت. به عنوان نمونه شهریار از تمام شاعران همدوره خود بالاتر تصویر شده بود که در واقع چنین نبوده است.
همچنین مجموعه تلویزیونی "شهریار" میتوانست به جریان گذار شعر معاصر ایران بیشتر بپردازد که مورد غفلت قرار گرفته است. علاوه بر آن زندگی شهریار در دهههای 50 و 60 خیلی با سرعت جمع شده که تبریزی میتوانست تامل بیشتری در این دورهها داشته باشد.
اردشیر رستمی – کاریکاتوریست - در این مجموعه در نقش جوانی شهریار ظاهر شد و به خوبی از پس نقش برآمد و مخاطب خیلی به او نزدیک شد، اما سیروس گرجستانی شاید به دلیل تکیه زیاد روی تکنیک توفیق رستمی را نداشت.
استفاده از تصاویر مستند در حاشیه مجموعه هم حرکتی نو و جذاب بود. پخش تصاویر مستند در آخرین قسمت مجموعه تلویزیونی "شهریار" موجب پررنگتر شدن وجوه معنوی این سریال شد.
درهرحال ساخت مجموعههای زندگینامهای مشکل است، چرا که حوادث دراماتیک در آنها کم است و کارگردان و فیلمنامهنویس باید از تخیل خود نیز استفاده کنند.
یکی از نقاط ضعف مجموعه ناتوانی کارگردان در خلق لحظات معنوی است؛ تبریزی در به تصویر کشیدن موضوعهای جدی یا طنز موفق است اما در لحظات معنوی باورپذیری لازم را ایجاد نمی کند.
درمقابل باید اذعان داشت که سه مساله زندگی شخصی مرحوم شهریار، جذابیتهای شعر و حوادث تاریخی تلاقی مناسبی در "شهریار" داشتند و حتی بعد از پخش مجموعه "شهریار" دیوان شهریار چه در بازار کتاب و چه در نمایشگاه کتاب پرفروش بود چرا که مخاطبان با شخصیت شهریار و اشعار او تا حدودی آشنا شدند.
توجه تلویزیون به ساخت مجموعههایی درباره مفاخر معاصر ایران مانند "شهریار" و "روزگار قریب" قابل تحسین است چرا که مخاطب ایرانی باید با مفاخر ارزشمند آشنا شود. علاوه بر آن تاکید این مجموعه به زبان ترکی مورد استقبال مخاطبان ترک زبان قرار گرفت و لهجهای مناسب برای آن در نظر گرفته شده بود.
در پایان باید گفت ساخت چنین مجموعه هایی حتی با درنظر گرفتن ضعف های احتمالی آن ها بر ساخت سریال های عوامانه ای که ساخته شدن و شاخته نشدنشان توفیر چندان نمی کند، باید برای تلویزیون در اولویت قرار بگیرد.