عصر ایران؛ مصطفی داننده- در روز اولی که وارد جاکارتای اندونزی شدیم، سیمکارتهای یک شرکت خصوصی را در اختیار ما گذاشتند. این سیمکارتها بر روی خود 7 گیگ اینترنت داشت.
از همان لحظهای که خبرنگاران ایران فهمیدند تنها 7 گیگ اینترنت دراختیار دارند، به سرعت به دنبال رسیدن به راهی برای شارژ کردن اینترنت خود بودند. بعد از پرس وجو فهمیدیم که با یک پیامک به «3636» میتوانیم به میزان اینترنت مصرفی خود پی ببریم.
روزهای اول اینترنت وای فای مرکز رسانه و برخی ورزشگاهها به خوبی کار نمیکرد البته الان هم که مسابقات بازیهای آسیایی 2018 رو به پایان است، اوضاع اینترنت برخی ورزشگاهها فرقی نکرده است.
همین اینترنت خراب باعث شد تا ما مجبور شویم از اینترنت گوشیها خود استفاده کنیم. قاعدتا باید در هنگام استفاده از اینستاگرام و فرستادن فیلم از طریق تلگرام، حجم ایتنرنت گوشی ما به سرعت به پایان برسد و این دقیقاً اشتباه ما بود.
حالا که تقریبا دو هفته از حضور ما در جاکارتا میگذرد تنها و تنها 2 گیگ از اینترنت گوشی ما مصرف شده است و بسیاری از ما خبرنگاران همچنان حدود 5 گیگ اینترنت در اختیار داریم.
یاللعجب، مگر میشود؟ ما در ایران بعد از یک هفته، حجم است که از دست میدهیم، چگونه است که اینجا اینترنت اینقدر در از دست دادن حجم خسیس است.
من تقریبا هر شب حدود نیمساعت در اینستاگرم چرخی میزنم، تمام چرخهایم در طول روزبماند و اگر این میزان چرخ را در ایران میزدم تقریبا باید هر هفته دست به جیب میشدم و حجمی را برای زمانهایی که دست رسی به وای فای ندارم میخریدم.
نمیدانم شرکتهای اندونزیایی زیاد فروشی میکنند یا شرکتهای ایرانی کم فروشی؟
نکته جالب تر این است که برخی از دوستان خبرنگار برای پوشش برخی ورزشها مانند دوچرخه کوهستان، مسیرهای طولانی را رفتند، مسیرهایی که بیشباهت به جاده چالوس نبود اما در همان مسیرهای بر پیچ و خم که پر از جنگلهای استوایی است هم شما اینترنت دارید و میتوانید در کنار جنگل از اینترنت هم استفاده کنید.
کاش وزیر جوان ارتباطات در مورد این مسائل کمی توضیح میدادند که چرا میزان حجم مصرفی در ایران با دیگر کشورها اینقدر متفاوت است و ما مجبوریم به صورت مداوم اینترنت خود را شارژ کنیم.
امیدوارم که بحث کم فروشی مطرح نباشد و شرکتهای برای درآمد بیشتر اینترنت کمتر به مخاطبان نمیدهند.