عصر ایران؛ جعفر محمدی - منتقدان وزیر امور خارجه، دیروز او را در مجلس به صلابه کشیدند و هر چه توهین و بد و بیراه بود نثارش کردند تا بار دیگر ثابت شود در این مُلک، هر چه بیشتر برای کشورت بکوشی، اجر کمتر و زجر بیشتری میبینی.
ظریف اگر به جای مذاکرات در خارج، به شعاربافی در داخل می پرداخت و توش و توانش را به جای چانه زنی با خارجیان مصروف پاچه خاری داخلیان می کرد، این همه آزار نمی دید کما این که افرادی که حتی املای درست NPT را نمی دانند، به پشتوانه داد و قال های تبلیغاتی شان، اینک تصمیم گیر شده اند.
این سخن را به درازا نمی کشم که شرحی است مکرر از رنجی تاریخی و دردی بغایت سخت و مزمن؛ تنها از نمایندگانی که ای بسا اندکی انصاف در وجودشان باشد این دو سوال را مطرح می کنم:
- ظریف، چه باید میکرد که نکرد؟
- ظریف، چه نباید میکرد که کرد؟
و پایان این وجیزه کوتاه سخنی بلند از امام علی علیه السلام که فرمودند:
زكات قدرت، انصاف است.
بیشتر بخوانید:
*کریمی قدوسی خطاب به وزیرخارجه: مرگ بر دروغگو/ ظریف: شما میگویید دروغگو اما رهبری گفتند ظریف صادق است
*تشنج در مجلس هنگام سخنرانی ظریف (فیلم)