صفحه نخست

عصرايران دو

فیلم

ورزشی

بین الملل

فرهنگ و هنر

علم و دانش

گوناگون

صفحات داخلی

کد خبر ۷۶۶۳۷۰
تعداد نظرات: ۷۳ نظر
تاریخ انتشار: ۰۹:۳۷ - ۰۲ بهمن ۱۳۹۹ - 21 January 2021

حسرتِ ترامپ، حیرتِ جهان

از نگاه ترامپ، حین وداع، حسرت می‌بارید و جهان نیز این منظره را به لطف پوشش مستقیم تلویزیونی با حیرت تماشا می‌کرد.

عصر ایران؛ مهرداد خدیر- دونالد ترامپ رییس جمهوری آمریکا و به تعبیر درست‌تر «رییس 50 دولت متحد»، روز اول بهمن 1399 یا بیستم ژانویۀ 2021 کاخ سفید را ترک کرد و برای نخستین بار در 150 سال گذشته در مراسم تحویل قدرت به جانشین خود حاضر نبود. 

  دموکراسی آمریکایی که از دو هفتۀ پیش به خاطر هجوم حامیان ترامپ به «کاپیتول» یا کاخ کنگره، زخم به چهره داشت با یک نمایش کامل برای ترمیم آن چهره کوشید و شومن جنجالی را بدرقه کرد.

  از نگاه ترامپ، حین وداع، حسرت می‌بارید و جهان نیز این منظره را به لطف پوشش مستقیم تلویزیونی با حیرت تماشا می‌کرد.

نیچه سه آرزوی ازلی بشر را قدرت، شهرت و ثروت نام می‌برد و ترامپ اگرچه به هر سه رسید آن هم در بالاترین سطح ممکن (از حیث مادی) و با ضلع چهارم (شهوت) نیز مربع آمال انسانی را شکل داد اما دیروز و حین رفتن باز به تشنه‌ها ماننده بود و انگار هنوز سیراب نشده و تمام وجود او در آتش و عطش می‌سوخت! آتش خشم و کین از هر بنی‌بشری که غیر جماعت رأی دهنده به اوست و عطش ماندن در قدرت.



  حیرت از این رو که قدرت‌مندترین مرد جهان ولو با اکراه و تلاش و تکاپو برای ماندن و انکار پیروزی رقیب اما وادار به رفتن شد. بی کودتا و بی آن‌که مُرده یا عزل شده باشد.

  دموکراسی آمریکایی - چه واقعیت و چه نمایش و روبنا و نمایۀ یک سازۀ دیگر بدانیمَش- با همین انتقال قدرت شناخته می‌شود و مگر جرج بوش که به دو کشور حمله کرد و طالبان و صدام حسین را در افغانستان و عراق برانداخت، خود ناچار از ترک کاخ سفید و تحویل آن به باراک اوبامای کنیایی تبار نشد؟ مگر می توان امپراتوران فاتح را چنین تصور کرد که پس از دو فتح قدرت را ترک کنند و بروند؟ مهم‌ترین صحنه در مراسم تحلیف اوباما نه وقتی بود که خود را «باراک حسین اوباما» معرفی کرد که وقتی بود که بوش رفت.

  مهم‌ترین ویژگی دموکراسی آمریکایی همین انتقال قدرت است. منتقدان البته می‌گویند اینها صحنه‌آرایی است و در آمریکا سیاست هم مثل سینما هالیوودی است. زیرا قدرت واقعی در اختیار بانک‌داران و صاحبان کارخانه‌های سلاح‌سازی و سهام‌داران کلان در بورس است. هیأت مدیره آنهایند و مدیران عامل در هر شرکتی ماندگار نیستند. صاحبان سهام اما هستند اگرچه ما در رسانه‌ها نمی‌بینیم‌شان. کما این‌که در بنگاه‌های خُردتر از سطح کلان سیاسی نیز چنین است: پزشک و پرستار و مدیر بیمارستان را می‌بینیم اما صاحبان سهام بیمارستان را نه و این مدیر می‌رود و آن دیگری می‌آید اما سهام‌داران اصلی تغییر نمی‌کنند مگر وقتی که بفروشند یا بمیرند.

  این گزاره اگر هم درست باشد چرا دیگران نمی‌توانند چنین نمایشی برپا کنند یا وقتی هم برپا می‌کنند صحنه را بر هم می‌زنند و به نقطۀ نخست بازمی‌گردند؟

چرا پوتین و اردوغان در روسیه و ترکیه به لطایف‌الحیل و با تغییر قانون اساسی برای ماندن خود تلاش کرده و می‌کنند و 20 سال است که قدرت را در مسکو و آنکارا در دست دارند؟ در این 20 سال اما در آمریکا 5 بار انتخابات ریاست جمهوری برگزار شده است و در مراسم تحلیف جو بایدن نیز 3 رییس جمهوری پیشین – بیل کلینتون، جرج بوش و باراک اوباما- حاضر بودند. اگر ترامپ، بازی درنمی آورد و جیمی کارتر هم کهن‌سال نبود جمع آنان - رؤسای جمهوری سابق و در حیات آمریکا - به 5 نفر هم می‌رسید.



  شعبده بازی هم باشد ماهرانه و دیدنی است و حیرت زا: تحویل مسالمت‌آمیز قدرت به جانشین خود.

  وجه حسرت قضیه اما از آن دونالد ترامپ بود. حسرتی مضاعف. نخست به این سبب که مجال دورۀ دوم را هم از کف داد.

  او اسب خود را زین کرده بود که نه تنها چهار سال دیگر بماند که پوتینِ آمریکا شود و وجه پارادوکسیکال یا متناقض نمای قضیه همین بود.

  مهم ترین خطای ترامپ که در نگاه پرحسرت واپسین او هم هویداست همین انگاره بود که می‌پنداشت می‌تواند بماند و حتی بعد از 8 سال قدرت را به دخترش تحویل دهد.

  عنوان رییس جمهوری آمریکا نباید ما را به این وادی بیندازد تا تصور کنیم مانند برخی کشورها تشریفاتی یا تنها در حد عالی ترین مقام اجرایی است. رییس‌ جمهوری آمریکا یک پادشاه انتخابی است با اختیارات فراوان اما همین پادشاه انتخابی نمی‌تواند بیش از 8 سال پیوسته بماند و با استیضاحی که به محاکمه می‌ماند، قابل برکناری است.

  کوتاه این که ترامپ دوست داشت پوتین شود و بماند یا مثل او کمانکی بگشاید و دوره‌ای مدودوفی را بگمارد و بازگردد.

  وقتی چینی‌ها هم قید 10 سال را برای رییس جمهوری خود برداشته‌اند و اردوغان نیز 20 سال است که هست و تازه این داستان جمهوری‌هاست ترامپ چگونه دل می‌کَند و آن همه غوغای او به شیون و فغانِ کودکی می‌مانست که اسباب بازی را از دست او می‌گیرند و دوست ندارد رها کند.

  آمریکا اما با همین ویژگی آمریکا شده است و گرنه مثل روسیه و چین و ترکیه بود. کدام ویژگی؟ قدرت جامعۀ مدنی.

  اگر دولت از جامعۀ مدنی قوی‌تر باشد، آزادی و انتقال قدرت شکل نمی‌گیرد. اگر جامعۀ مدنی قوی‌تر باشد انقلاب اتفاق می‌افتد و دولت را کنار می‌زنند اما اگر دولت و جامعۀ مدنی متوازن باشند همان اتفاقی رخ می دهد که اول بهمن 1399 خورشیدی در واشینگتن شاهد بودیم: انتقال قدرت آن هم از دست کسی که حاضر به ترک کاخ سفید نبود.

  درست است که اگر ویروس کووید19 شایع نشده بود ترامپ بازی را می‌برد و سنجۀ داوری در آمریکا ایجاد و حفظ مشاغل است نه بلای بیشتری که بر سر اقتصاد ایران آورد و پایش را روی گلوی نفت ما و منابع بانکی ما گذاشت اما رفت.

  ترامپ، دوست داشت پوتین شود و نتوانست. خواست اما نتوانست. چون آمریکا با همین دموکراسی- ولو بخوانید نمایش دموکراسی- آمریکاست نه حتی با قدرت برتر نظامی یا اقتصادی.

  دموکراسی آمریکایی هم مجال ارتقا تا چنین مقامی را می‌دهد هم سودای هیتلر شدن را برنمی‌تابد. هر چند که در همین 4 سال هم، ترامپ، کم هیتلری نکرد اگرچه در مقدمه ماند و به «ذی المقدمه» نرسید!

----------------------------------------

بیشتر بخوانید:

*مراسم تحلیف جو بایدن رئیس جمهور جدید امریکا/ بایدن: با دنیا تعامل خواهیم کرد

*خانواده و طرفداران ترامپ درآخرین روز ریاست جمهوری (+عکس)

*ترامپ کاخ سفید را ترک کرد

*ترامپ در روز تحلیف/ از ترک کاخ سفید تا پیگیری مراسم تحلیف در هواپیما

*بایدن: محتوای نامه ترامپ را فاش نمی‌کنم

*امضای ۱۷ فرمان اجرایی توسط بایدن؛ دستور منع مهاجرت مسلمان لغو شد

*محل زندگی جدید ترامپ بعد از ترک کاخ سفید (+عکس)

 *مراسم تحلیف رییس جمهوری جدید آمریکا

ارسال به تلگرام
انتشار یافته: ۷۳
در انتظار بررسی: ۱۲۰
غیر قابل انتشار: ۰
محمدی
۱۳:۵۸ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
متن از هر نظر زیبا بود و به صورت عمیق به موضوع پرداخته است راستش مقالات آقای خدیر یکی از نقاط قوت سایت عصر ایران است و یکی از دلایلی که بنده به این سایت گذرا نگاه می کنم مقالات آقای خدیر و همچنین آقای محمدی هست اگر از آنها مطلبی باشد عمیق و دقیق می خوانم در غیر این صورت رد می شوم چون مطالب سطحی اخیرا زیاد شده حتی اگر نویسنده آن مثلا دانشگاهی هم خود را قلمداد کند نمونه اش مطالبی بود که در موضوعات قره باغ کوهستانی ارائه می گردید.
اما آقای خدیر عزیز به نظر بنده مشکل اکثر خوانندگان شما کمال گرایی و مطلق نگری در این دنیایی که همه چیز نسبی می باشد هست یعنی مقایسه شما به بهترین نتیجه ای که بشر فعلا رسیده است اشاره می کند ولی آنها آنرا مدام با حالت ایده الی که در آرمان شهرها و مدینه فاضله تعریف شده مقایسه می کنندبابا کمی واقع بین باشید لطفا
ناشناس
۱۲:۲۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
آقای دموکرات داره پیامهای به نفع خودش را منتشر می کنه. وای به روزی که امثال شما به قدرت برسند همه را به نام دموکراسی قلع و قمع می کنید همانگونه که اربابتان آمریکا می کند
ناشناس
۱۱:۲۹ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
عالی بود
ناشناس
۰۹:۱۱ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
مورد ترکیه رو نمیشه با روسیه و چین مشابه دونست کما اینکه در آلمان هم 15 ساله که خانم مرکل صدراعظم هست ولی دموکراسیه
نگهدار
۲۳:۵۹ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
"عنوان رییس جمهوری آمریکا نباید ما را به این وادی بیندازد تا تصور کنیم مانند برخی کشورها تشریفاتی یا تنها در حد عالی ترین مقام اجرایی است."
کوتاه و گویا
اکبر
۲۳:۲۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
تک تک نظرات را خواندم خیای برام جالب بود از مقاله آقای خدیر تشکر میکنم خیلی جالب بود اونایی که باید درس بگیرن کجان؟ . هنوز برای من سوال هست مگر ترامپ رئیس جمهور آمریکا نبود چرا گروهی که قدرت در دست نداشتند را متهم به دخالت در انتخابات میکند؟ بنظرم اطلاعات ما در خصوص انتخابات امریکا بسیار ناچیز است
مهدی
۲۳:۲۰ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
درود و صد درود خدا بر نویسنده مقاله خیلی عالی عالی عالیمقام از نشر آن
ناشناس
۲۰:۵۵ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
لعنت بر بزک کنندگان امریکا
عصر ایران لعنت به این لعنت به آن. پرخاش به این پرخاش به آن. هیچ سخن دیگری در میان نیست؟!
جلیل.
۲۰:۴۰ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
یعنی شما می فرمایید ترامپ از موسوی و کروبی که نتایخ انتخابات و داوری قانون را نیذیرفتن و مدرکی هم از تقلب رو نکردن، بهتر است؟!
ناشناس
۲۰:۳۵ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
اوبامای کنیایی تبار!؟
با این حساب ترامپ هم اسکاتلندی تبار هست٬ چون مادرش اسکاتلندیه.
عصر ایران مراد از تبار موطن پدر است و چند نسل عقب تر رفتن سخت گیرانه است. ضمن این که همه می دانند انگلیسی ها و اسکاتلندی ها و ایرلندی ها به آمریکا مهاجرت کردند و کاه در یک سال 200 هزار نفر با کشتی خود را به نیویورک می رساندند و اگر از این جماعت کسی برمی کشید جندان شگفت آور نبود. اما این که فرزند یک کنیایی که با زنی آمریکایی ازدواج کرده و در هاوایی متولد شده بود ( و ترامپ بر سر این ادعا که اوباما متولد هاوایی نیست با او درافتاد) به ریاست جمهوری برسد داستان متفاوتی است. کجای کنیایی تبار شگفتی زاست. حال ان که اصطلاح امریکایی - افریقایی هم به کار می رود.
ناشناس
۱۸:۳۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
اتفاقا اصلا حیرت نداشت....از نمایشهایی که رسانه های زنجیره ای علیه ترامپ راه مینداختن میشد حدس زد نمی خوان یک رییس جمهور مقتدر در امریکا باشه
ستار
۱۷:۵۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
بشر از تاریخ اموخت که جیزی را نیاموزد!!
ناشناس
۱۷:۴۴ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
حالا خوبه تحلیف با 25 هزار نیروی نظامی برقرار شد.
ناشناس
۱۷:۳۰ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
آقای خدیر
یک سوال
چرا در آمریکا حزب کمونیست فعالیت ندارد؟
عصر ایران اتفاقا یکی از فخرفروشی های دموکراسی فرانسه به امریکا همین است که در فرانسه احزاب کمونیست و سوسیالیست فعالیت دارند و در آمریکا نه. این که دموکراسی می تواند و باید به دشمن دموکراسی اجازه فعالیت بدهد یا نه همواره محل مناقشه بوده هر چند که کمونیست هایی را که بخواهند با رأی روز کار بیایند چگونه می توان دشمن دموکراس یخواند؟
پاسخ ها
محمدی
| |
۱۳:۴۱ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
من متوجه موضوع نشدم که به کمونیست ها مجوز فعالیت نداده اند یا کسی آنجا تمایلی به این کار ندارد
ناشناس
۱۵:۳۵ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
همین کامنتا نشون میده که ما چه قدر مطلق اندیش و صفر و صدی شدیم و سیاه و سفید نگاه می کنیم. در صورتی که بین صفر و صد این همه عدد هست و بین سفید و سیاه این همه رنگ. خیلی روشنه که آدمی که تا همین دیروزش میتونسته فرمان جنگ بده و دنیا رو به خاک و خون بکشه میره کنار و میده دست یکی دیگه. حالا الکی یه یا واقعی یه داده دیگه. راست میگه خوب چرا پوتین تو روسیه اینکارو نمیتونه بکنه. اون مگه سرویس جاسوسی نداره. مگه اون همه وسعت نداره. همه رو داره اما جامعه مدنی نداره.
ناشناس
۱۴:۴۹ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
تفاوت توسعه سیاسی آمریکا و کشورهایی که نام بردید مثل روسیه و ترکیه
سام
۱۴:۴۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
...
تو آمریکا دولت و جامعه مدنی به تعادل نرسیده اگه رسیده بود جنبش اشغال وال استریت موفق میشد اونجا سرمایه دارهای گلوبال با سرمایه دارهای ملی گرا به تعادل رسیدن
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۸:۳۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
دقیقا..ترامپ مشکلش با همینها بود والا قطعا 4 سال دوم بود
ناشناس
۱۴:۴۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
جناب خدیر گرامی .با درود هزار و یک باره ( یا 1002 باره) . من طوری نوشتم که پیامم را منتشر کنید. ضمنا در دفاع از شما ، به خواننده ای که شما را به اسمان ریسمان بافی متهم کرده بود ( 12:26 -99/11/02 ) پاسخ دادم . هردو را منتشر کنید لطفا
امیر
۱۴:۳۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
زیبا می نویسید و من با این که با بعضی از دیدگاه های شما ممکن است موافق نباشم اما نثر شما و قلم شما را دوست دارم و برایم جالب است که در جدی ترین متنها هم جنبه های ادبی را رعایت می کنید. در همین نوشته در تیتر آورده اید حسرت و حیرت که با هم جناس دارند یا در همان اوائل عطش و آتش که یاد شعر مشهور محمد رضا عبدالمکیان افتادم که در آن " عطش بود و آتش" را تکرار می کند.
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۷:۱۸ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
بهتر بود مینوشتند «تش بود و عطش بود و آتش و خودش»
ali
۱۴:۳۵ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
... نه نمایشی بود نه هیچ چیز فقط دموکراسی بود و یعنی همین که اقلیت قوی هر چقدر قوی و پولدار باید به رای اکثریت احترام بذارند...
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۸:۳۲ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
ولی اکثریتی که با هدایت شبکه های اجتماعی و اعمال نفوذ اروپا وجود دارند رایشان میتونه کشور رو به فنا ببره
ناشناس
۱۴:۲۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
به این اشاره نکردید که این دموکراسی آمریکایی ایده‌آل شما چه به روز ملتهای جهان و کشور خود ما آورده است و گویی خوشحال میشوید چنین دولتهایی گسترش پیدا کنند.
عصر ایران مطلقا از دموکراسی آمریکایی به عنوان مدل ایده آل یاد نشده حتی در متن به این دیدگاه هم اشاره شد که نمایش است و قدرت در اختیار سهام داران کلان و بانک داران و اسلحه سازان است.
اما این که ترامپ دوست نداشت برود و دوست داشت مثل پوتین مدام تمدید کند قابل انکار نیست و این که او را از کاخ سفید کندند.
پاسخ ها
مرادي
| |
۱۵:۰۲ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
ناشناس عزيز اينكه فكر كنيد سايت عصر ايران اينقدر سعه صدر و تحمل مخالفش بالاست كه نظري مثل شما را منتشر ميكند و حتي پاسخ ميدهد كاملا اشتباه است.
با تجربه بيش از صد كامنت سانسور شده اين را ميگويم.
نظراتي كه شما به عنوان مخالف بگذاري و منطق نداشته آن متن يا مقاله را عيان كند و حاوي هيچ گونه توهين و اساعه ادب نيز نباشد قطعا سانسور ميشود. مانند نظري كه همين امروز براي همين متن دادم و سانسور شد و سانسورچي قطعا خودش ميداند.
ناشناس
| |
۱۸:۴۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
تشکر از پاسخ عصرایران. در پاسخ عصرایران باید گفت شکی نیست که دموکراسی آمریکایی برای آمریکاییها مزایای مهمی داشته است ولی این مزایا در بسیاری از مواقع به قیمت ظلم به اقلیتها و مردم دیگر تمام میشود. درست است که در متن به این دیدگاه اشاره شده که از نظر برخی منتقدان قدرت اصلی در آمریکا در اختیار سهامداران کلان و بانکداران و اسلحه‌سازان است ولی این دیدگاه به منتقدان نسبت داده شده و تاکید اصلی متن بر مزایای دموکراسی آمریکایی است و همانگونه که گفته شد به مضرات این نوع دمکراسی خصوصا ظلمی که به سایر مردم جهان میرود اشاره‌ای نشده است و نگرش مثبت نویسنده محترم به این نوع دموکراسی در جایجای مقاله به وضوح مشهود است.
مهران
۱۴:۲۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
ترامپ حمله هوادارانش رو محکوم کرد و شکست رو پذیرفت اما دو نفر خاص که یکی شون رقیب آرا باطله بود هشت ماه کشور رو به آتش کشیدن ولی بعد از دوازده سال هنوز با وقاحت طلبکارند
ناشناس
۱۴:۰۴ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
درود بر دمکراسی
ناشناس
۱۳:۵۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
احسنت به این تحلیل هوشمندانه جنابعالی.
ناشناس
۱۳:۵۰ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
این عبارت قوی ترین مرد جهان را کی باب میکنه؟
مهیار امیری
۱۳:۵۰ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
سرنوشت یک کشور را نباید به دست توده مردم سپرد.
ناشناس
۱۳:۲۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
جناب خدیر استاد آسمان به ریسمان بافتن است با فاصله بسیار زیاد نسبت به رقیبان. بعضی چیز ها را بسیار ماهرانه کوچک می نمایاند و چیز هایی دیگر را بزرگ. ماشاالله به این همه استعداد. جدا که ارشد فرزندان معنوی لنین است، اگر حزب توده بر قرار مانده بود و بر مدار کار، بی شک دبیر کلی آن، از آن ایشان بود.
عصر ایران اتفاقا سنت انگ زنی را رفقای حزب توده باب کردند!
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۴:۳۸ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
من مقالات اقای خدیر گرامی را میخوانم و ایشان را ندیده ام .قضاوت شما در منورد اقای خدیر ، بسیار نادرست است .ایشان تحلیل های شان منطقی و عقلایی ،بسیار نزدیک به واقعیت است ... .شما باید بجای انگ زنی ، قبل از قضاوتت ، مطالعه و تحقیق کنید .ضمنا سنت انگزنی ، بیشتر مربوط به عهد قاجار بوده که به دگراندیش و منتقد انگ "بابی بودن" می زدند .انها پیشکسوت درانگ زدن بودند .
ناشناس
| |
۲۳:۰۴ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
من از ابتدا پی گیر مقالات اقای خدیر بودم و هستم با انصاف اگر باشید این نوع انگ ها هرگز به ایشان نمی چسبد
محمدی
| |
۱۲:۵۰ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
مقالات آقای خدیر که هم انشای زیبایی دارد و هم محتوای زیبا از نقاط قوت عصر ایران است کاش بدون شعار نقد می کردید چون همه چیز در این دنیا نسبی است و آقای خدیر آنرا عالی در بین کشورها رصد کرده است اما شما و تعدادی زیادی از خوانندگان دنبال مطلق ها هستید ...
ناشناس
۱۳:۲۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
ملتفتم!
ناشناس
۱۳:۲۱ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
بدست آوردن قدرت و ثروت مهم است و هر انسانی طالب آن است اما نکته ای که دیدگاه متعصابنه و کینه توزانه نگارنده به شخص ترامپ اجازه پرداخت به آن را نمی دهد این است که خب بدست آردن ثروت و قدرت برای چه هدفی باشد؟!
ترامپ قبل از رئیس جمهور شدنش به اندازه کافی ثروت داشت و برای ثروتمند شدن مانند بسیاری از به اصطلاح سیاسیون مفلس صندلی های قدرت سیاس را برای رسیدن به ثروت هایی که از زدوبند های سیاسی حاصل می شود نمی خواست چون نیازی به این کار نداشت که حتی حقوق ریاست جمهوری خودش را هم از دولت آمریکا نگرفت!
او شاید به اصطلاح مثلا دشمن ما بود ولی برای کشور خود وملت خود یک وطن پرست واقعی بود که قدرت سیاسی را برای اعتلای کشورش میخواست و نه چیز دیگر!
بدون شک نسل های بعد ما از ترامپ به عنوان مسیح زمان خود یاد خواهند کرد که قربانی توطئه پروپاگندای رسان های عموما شارلاتان و تهی از معرفت و سیاسیون سیاس که حاضرند برای رسیدن به قدرت و به تبع آن ثروت هر حقی را در مسیرشان قربانی کنند!
قضاوت درست با تاریخ خواهد بود! به تمام کسانی که در طول تاریخ قربانی شد هاند نگاه کنید و ببینید که خونخواهان آنها چند نسل بعد بپا خواسته اند! بنابراین هنوز برای قضاوت زود است!
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۳:۵۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
ترامپ یک شومن صدمحیط زیست بود و خوشحالم که زمین از شرش خلاصی یافت.
ناشناس
۱۲:۵۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
مشهور هست میگن مرغ همسایه برای بعضی ها غاز هست اما انصافاً قورباغه همسایه برای شما سیمرغ هست
هر کاری کنند برای شما محبوب هست اگر می تونستید جنایت های انها را هم لطف و رحمت نسبت به بشریت می دانستید!!!!
ابو غدیر
۱۲:۳۸ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
چهره روحانی و ظریف و... هم روز رفتن تماشاییست
ناشناس
۱۲:۳۱ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
سلام مقاله عالی بود صدا وسیما می گفت جنگ داخلی می شود خدایی این تحلیلگر ها از کجا می آیند واقعا چقدر ساختار آمریکا را می شناسند وچقدر در این موارد تخصص دارند
پاسخ ها
ناشناس
| |
۰۸:۰۸ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
این تحلیلگران آرزوی خودشون و روساشونو می گویند
ع. غ
۱۲:۲۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
کاملا درست است. دموکراسی آمریکا و انگلیس تا حد زیادی به بلوغ رسیده است مخصوصا انگلیس با سابقه 800 ساله در تحویل و تحول مناصب قدرت
ناشناس
۱۲:۲۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
واقعا چقدر روند انتقال قدرت زیبا بود. تقریبا همه روسای جمهور قبلی با هم در مراسم بودند و با هم خوش و بش می کردتد...
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۴:۳۴ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
ولی مردم امریکا خلاف نظر شما را دارند اگر کمی انگلیسی بلد باشید متوجه خشم مردم امریکا از تقلب می شوید
ناشناس
| |
۱۷:۱۰ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
قشنگ وقتی همهشون باهم کشورهای دیگه رو می چاپن اینطوری شادوخوشحال کنارهم می ایستن و اینطوری لبخندمیزنن :)
ناشناس
۱۲:۲۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
جان کلام این مقاله زیبا را این پاراگراف می‌دانم:
" اگر دولت از جامعۀ مدنی قوی‌تر باشد، آزادی و انتقال قدرت شکل نمی‌گیرد. اگر جامعۀ مدنی قوی‌تر باشد انقلاب اتفاق می‌افتد و دولت را کنار می‌زنند اما اگر دولت و جامعۀ مدنی متوازن باشند همان اتفاقی رخ می دهد که اول بهمن 1399 خورشیدی در واشینگتن شاهد بودیم: انتقال قدرت آن هم از دست کسی که حاضر به ترک کاخ سفید نبود."
اما نویسنده محترم توضیح نمی‌دهد چگونه می‌توان به چنین توازنی رسید!
پاسخ ها
علیرضا
| |
۰۷:۳۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
واقعا درسته جان کلام همینه
اقای خدیر بسیار عالی وخوب بود ممنون
ناشناس
۱۱:۲۰ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
رئیس جمهور امریکا در خود امریکا قدرتی ندارد
ناشناس
۱۰:۴۲ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
چیزی که در متن اشاره نشد وضعیت اجتماعی در آمریکاست. نگاهی به خیابانهایش بینداز
عصر ایران موضوع یادداشت انتقال قدرت و نگاه حسرت بار ترامپ بود. وضعیت اجتماعی یا اقتصادی آمریکا را باید در یادداشت ها یا نوشته های دیگر بررسید.
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۷:۰۹ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
آمریکا سه میلیون بیخانمان و کارتن خواب دارد
عصر ایران بیش از این تعداد است.
ناشناس
۱۰:۳۱ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
الان شما تو کف بالاترین اجرای دمکراسی در جهانی ؟ پس چرا همین امثال شماها شان بالاترین مدیر اجرایی کشور را تدارکاتچی می دانید و عین 40 سال از قدرت هم کناره گیری نمی کنید و دقیقا در آخر هر دوره با رنگ عوض کردن و سیاه بازی های جدید که در این دوره با اصطلاحاتی مانند کاندیدای اجاره ای و غیره باب کرده اید باز هم در تلاش برای ایجاد صندلی برای خود در دولت بعدی هستید تا باز همان آش و همان کاسه پابرجا باشد
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۲:۱۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
احسنت به این کامنت، عالی بود
ناشناس
| |
۱۴:۰۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
والله این کامنت از خود متن بهتره
مرادي
| |
۱۵:۱۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
انتشار معدود نظرات مخالف در سايت عصر ايران صرفا معطوف به نظراتي است كه " به زعم خود عصر ايران " انشار آن باعث به بازخورد منفي ميشود يا آنقدر به وضوح غير منطقي است كه انتشار آن خود در راستاي تاييد نظر نويسنده خواهد بود.
البته عرض كردم به " به زعم خود عصر ايران " .
اين موضوع را به ضِرس قاطع عرض ميكنم و كاملا برايم اثبات شده است.
ناشناس
۱۰:۲۴ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
باید ممنون کرونا ویروس کوچولو و جرج فلوید سیاه پوست باشیم.
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۱:۱۸ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
عصر ایران و تمام رسانه ها چه داخلی و چه خارجی (صاحبان رسانه ها) خیلی کوتاه زمان ممنون کرونا و فلوید خواهند بود.
ناشناس
۱۰:۲۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
دموكراسي يعني آنچه در آمريكا اتفاق افتاد ...
ناشناس
۱۰:۱۹ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
واقعن هم بشر تمام عمر دنبال اون 4 تاست. خیلی ها به هیچ کدوم هم نمیرسن و در حسرت 4 تا میمیرن. البته من سه تاشو نمیخام!
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۰:۲۲ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
کدوم رو میخوی ناقلا؟ قدرت که نیست. شهرت هم که نیست. شهوته یا ثروت؟!!
ناشناس
۱۰:۱۸ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
بلاهای اقتصادی در کشور ما را ترامپ به وجود آورد؟!!؟
ناشناس
۰۹:۵۹ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
چه متنی چه نثری و چه نکته های دقیقی. بله اگر نمایش است چرا دیگران نمی توانند چنین نمایشی برپا کنند؟
کاربر
۰۹:۵۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
ممنون، به مطلب خیلی خوب و خیلی مهمی اشاره کردی آقای خدیر...
هر چند با اصطلاح نمایشی بودن موافق نیستم
پیروز
۰۹:۴۸ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
عالی بود. موافقم
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۱:۲۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
ترامپ چهارمین رئیس جمهوری بود که تو مراسم تحلیف حضور نداشت ، آقا چرا قبول نمیکنید دنیای همه بین شده و دروغ های آبکی شما با یه سرچ ساده لو میره
عصر ایران

توضیح نویسنده: اگر هم نادرست باشد مصداق دروغ نیست. دروغ هنگامی است که حقیقتی انکار می‌شود. مشکل اما این است که جست و جو یا به قول شما سرچ ساده کافی نیست.

اگر بیشتر دقت می‌کردید این نکته روشن‌تر می‌شد که در متن آمده در 150 سال اخیر. یعنی قبل از آن سابقه داشته.

ضمن این که ریچارد نیکسون در سال 1974 استعفا داده بود و از حضور در مراسم تحلیف معاون خود -جرالد فورد- خودداری کرد. حال آن که ترامپ مستعفی نبود.

دو نفر دیگر هم قبل از اندرو جانسون در سال 1869 یعنی 150 سال قبل در مراسم شرگت نکردند: هر دو هم جان آدامز یکی در 1801 و دیگری در 1829 و البته دومی جان کویینسی آدامز.

دو نکته دیگر را هم در نظر داشته باشید که بیشتر تاریخ معاصر یا یکصد سال قبل در نظر گرفته می شود. نکته مهم تر این که آنچه در سرچ ها در می یابید حاصل همین تولید محتواهاست و چندی که بگذرد همین مطلب،منبع جست و جو خواهد شد!

سپاس‌گزار خواهم شد چنانچه در این پاسخ هم خلاف و دروغ و ارتکاب گناهی یافتید گوش‌زد کنید.


خدا همۀ ما را از این حالت تخاصم و اتهام‌ زنی و تصور مچ‌گیری نجات دهد.

adl
| |
۱۲:۳۵ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
سلام

جناب مهرداد خدیر

در دموکراسی آمریکایی نه فقط به یک آمریکایی، بلکه به هر کسی که شایستگی و لیاقت داشته باشد، چنین فرصت هایی داده می شود.

مراسم تحلیف رئیس جمهور گواه این واقعیت ستودنی است.

1. محافظ شخصی جو بایدن، آسیایی تبار
2. معاون جو بایدن آسیایی - آفریقایی تبار
3. قاضی دیوان عالی برگزاری کننده ی مراسم سوگند کامالا هریس آفریقایی تبار

و صدها غیر آمریکایی دیگر که در کادر دوربین ها دیده نشدن و یا از دیدها مغفول ماندند!
ناشناس
| |
۱۴:۳۲ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
خیلی سطحی بود
حمید
| |
۱۵:۱۲ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۲
(نظام دو حزبی، تبلیغاتی اندازه بودجه بسیاری از کشور، سیستم الکترال کالج و.... )همه نشان از روی پنهان این نظام انتخاباتی دارد که شما براش غش کردید
مهرداد
| |
۰۵:۳۵ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
البته به نکته رو هم گوشزد کنم ، اردوغان ۲۰سال ، پوتین ۲۰ سال و جو بازده حداقل ۵۰ سال هست که سناتور هست و ۸ سال معاون ریس جمهور بوده که میشه مثل مدودوف و الان هم ۸ سال ریس جمهور میشه ، یعنی چسبندگی زیادی به قدرت داره . هر دم از این باغ بری می رسد ، عملا بایدن هم ۱۶ سال ریاست می‌کنه .
مهرداد
| |
۰۵:۴۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
فقط تنها تفاوت پوتین و بایدن این هست که بایدن ۲۰ سال متمادی در راس قدرت نبوده و ۴ سال وقفه (دوران ترامپ ) در دوران حکومت او رخ داده ولی نکته مثبت بایدن فقط رفتار همسرش هست که هنوز در مدرسه معلم است و به دنبال ارتقا جایگاه خودش نبوده در حالی که هم قدرتش رو داشته و هم امکاناتش رو .
تعداد کاراکترهای مجاز:1200