عصرایران ؛جعفر محمدی- تعدادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی با ارائه طرحی ، خواستار الزام دولت به قطع رابطه با انگلیس شده اند، این در حالی است که طراحان این پروژه ، نه تنها نظر کارشناسی دستگاه سیاست خارجی کشور را در این باره اخذ نکرده اند، بلکه حتی با کمیسیون سیاست خارجی و امنیت ملی مجلس نیز -که نهاد تخصصی روابط خارجی ایران در پارلمان است - مشورت نکرده اند.
این تعداد از نمایندگان که به طیف افراطیون مجلس شهرت دارند ، هدف از این کارشان را تنبیه انگلیس می دانند و معتقدند که چون انگلیس در آشوب های بعد از انتخابات مغرضانه عمل کرده ، می بایست سفارتخانه اش را در تهران تعطیل و روابط دیپلماتیک دو کشور را قطع کنیم.
آنها، حتی چند روز پیش توانستند طرح خود را در صحن علنی ، اعلام رسمی هم نمایند که با ایرادات شکلی برخی نمایندگان و پذیرش این ایرادات از سوی رئیس مجلس ،طرح شان موقتاً از دستور کار خارج شد.
با این حال ، طراحان آن ، اصرار دارند که هر چه سریع تر قطع رابطه با انگلیس را به رأی بگذارند و نتیجه مطلوب خود را از مجلس بگیرند.
اما سوال مهمی که در خصوص طرح مذکور باید بدان پاسخ داده شود ، این است که آیا قطع رابطه با انگلیس در این مقطع زمانی ، متضمن منافع ملی ما هست یا آن که با این طرح ، خود را در مشکلات جدیدتری خواهیم انداخت؟
چند سال پیش در اوج تیرگی روابط ایران و کانادا ، وزارت خارجه کانادا در صدد اعزام سفیر به تهران بود. در آن زمان ، تعدادی از نمایندگان پارلمان کانادا ، از دولت شان خواستند که از فرستادن سفیر به ایران خودداری نماید . دلیل آنها ، این بود که ایران حقوق بشر را نقض می کند و از این رو باید روابط دو کشور قطع گردد و سفیری هم به تهران نرود.
در مقابل ، وزیر خارجه کانادا ، با استدلالی توانست نمایندگان را متقاعد کند و به ایران سفیر بفرستد. خلاصه حرف او خطاب به نمایندگان این بود که "مگر نمی گویید ایران ، حقوق بشر را نقض می کند؟ اگر ما نماینده ای در تهران نداشته باشیم ، چگونه از نزدیک وضعیت حقوق بشر را در ایران مونیتور کنیم؟ وظیفه سفیر ، رصد کشور میزبان است و فقدان سفیر نیز به معنای کوتاهی دست ، از تحولات جدید به شمار می رود. اگر سفیر داشته باشیم ، ایران را می توانیم از نزدیک تحت نظر بگیریم."
با این توضیحات - که آموزه های دیپلماسی نیز آن را تأیید می کنند - نمایندگان کانادایی متقاعد شدند و وزارت خارجه کانادا ، سفیرش را راهی تهران کرد (و دولت وقت نیز برغم مخالفت نمایندگان مجلس هفتم، سفیر را پذیرفت.)
حال مگر آقایان نمی گویند که انگلیس در ناآرامی های ایران دست دارد و کانون بسیاری از بحران های ایجاد شده در ایران ، ریشه در لندن دارد؟ اگر چنین است ، آیا نباید حواس دستگاه های دیپلماسی و اطلاعاتی ما بیش از پیش متوجه انگلیس باشد؟ و آیا جز این است که با قطع رابطه با انگلیس و تعطیلی سفارت ایران در لندن ، عملاً دسترسی مستقیم به جایی که کانون فتنه خوانده می شود ، مسدود می گردد؟
ای کاش همان اندازه که نمایندگان کانادا شعور دیپلماتیک خود را به کار گرفتند و نظر کارشناسی را پذیرا شدند ، نمایندگان ما نیز تعقل کنند و در دام تله ای که به نظر می رسد محافل ضدملی برای کشور چیده اند ، نیفتند!
البته دام ، تنها از آن جهت نیست که با این کار دسترسی خود را از جایی که رسماً گفته می شود مرکز فتنه است کوتاه می کنیم و چشم از آن می بندیم ، بلکه قطع رابطه دیپلماتیک با انگلیس در شرایط کنونی ، به معنای ایجاد یک بحران خودساخته بین المللی برای کشور است.
گویا نمایندگان محترم فراموش کرده اند که بر اساس مقررات اروپایی ، در این قاره همواره با یک کشور خاص مانند انگلیس طرف نیستیم بلکه اروپا ، به ویژه در سیاست خارجی اش به صورت اتحادیه ای عمل می کند و اگر به فرض ایران روابط دیپلماتیک اش را با انگلیس قطع کند ، عملاً خود را در معرض قطع رابطه با 27 کشور اروپایی
* قرار داده است.
آیا چنین وضعیتی در شرایط کنونی ، چیزی جز یک دام نیست؟ و آیا تندروها واقعاً تا به این اندازه خالی از تعقل هستند که یک بحران واقعی برای کشور رقم بزنند و در موقعیت کنونی ، کفه ترازو را به نفع لابی های ضدایرانی در اروپا - که همواره در رویای تحقق چنین وضعیتی هستند - سنگین نمایند؟
البته وقتی تعدادی نماینده احساسی ، بدون مشورت با کمیسیون تخصصی مجلس طرحی را آن هم با قید دو فوریت ارائه می دهند ، معلوم است که عواقب آن پیش بینی نشده است.
گذشته از این ها ، اگر آقایان واقعاً به دنبال تنبیه انگلیس به خاطر مداخلات اش در ایران هستند ، چرا برای کشور خودمان دردسر سازی می کنند و به دنبال بازنگری در حوزه های ارتباطی دو کشور در غیر از روابط متعارف دیپلماتیک نیستند؟!
به عنوان مثال ، اگر این قدر از انگلیس بدشان می آید ، خودشان یا آقازاده هایشان از دانشگاه های انگلیس بیرون بیایند و در جایی به جز سرزمین "استعمارگر پیر" تحصیل کنند یا برای چکاب سالانه پزشکی ، بلیت لندن نگیرند و پول های شان را به حلقوم انگلیسی ها نریزند و مگر جز در انگلیس ، جای دیگری نمی توان معاینات روتین پزشکی را انجام داد؟!
آنها همچنین می توانند در حوزه های ارتباطی دیگری مانند حوزه های فرهنگی و اقتصادی و ... طرح هایی برای تجدید نظر و تحدید روابط ارائه نمایند یا در صدد محدودسازی مصرف محصولات انگلیسی و نظایر اینها باشند ولی متاسفانه همه حوزه ها را رها کرده اند و از میان بیش از 10 حوزه ارتباطی ایران و انگلیس ، فقط حوزه روابط دیپلماتیک را هدف گرفته اند تا زمینه ساز محدود کردن دسترسی های رسمی ایران در لندن و قطع رابطه با کل اتحادیه اروپا شوند و البته چنین
شاهکاری واقعاً دست مریزاد دارد!
حال فرض کنیم که تندروها ، همچنان از خر شیطان پایین نیایند و احساسات خود را بر منافع ملی ترجیح دهند و طرح را برای رأی گیری به صحن مجلس ببرند. در این صورت دو حالت متصور است؛ یا طرح رأی می آورد که تبعات پیش گفته از جمله خطر قطع رابطه دسته جمعی کل کشورهای اروپایی پیش می آید و یا طرح رأی نمی آورد که این نیز از نظر تبلیغی ، یک پیروزی برای انگلیس به شمار می رود.
مخلص کلام آن که در مداخله گری و سوء نیت تاریخی انگلیس تردیدی وجود ندارد اما راه مقابله با هر کسی که با ما بد می کند ، این نیست که فوراً روابط دیپلماتیک را قطع کنیم و سفرا را بیرون بیندازیم و بدون تفکر درباره عواقب این قبیل رفتارها ، این احساس به ما دست بدهد که عجب آدم های انقلابی وشجاعی هستیم!
*اتریش، اسپانیا، استونی، اسلوواکی، اسلوونی، ایتالیا، ایرلند، آلمان، بریتانیا، بلژیک، بلغارستان، پرتغال، دانمارک، رومانی، جمهوری چک، سوئد، فرانسه، فنلاند، قبرس، لاتویا، لوکزامبورگ، لهستان، لیتوانی، مالت، مجارستان، هلند و یونان
چشم دل بازکن تا جهان بینی...
*- البته شخصا با روابط با تمام كشورها به ويژه انگليس موافقم
با تشکر از ریز بینی شما
یک دیپلمات بازنشسته