تصاویر تازهای از نسیم ادبی هنرپیشه کشورمان منتشر شده است که او را با پیراهن روشن، هدبند طرحدار و گوشوارههای آبیرنگ بزرگ در میان حاضران رویداد نمایش فیلمهای کوتاه نشان میدهد.
غزاله اکرمی در مراسم اکران مردمی «کوری» با ترکیبی از لباسهای جین سرمهای و اکسسوریهای نقرهای دیده شد. کلاه سرمهای تزئینشده با نگین و تور، کت جین با جزئیات سفید و لاک قرمز، از ویژگیهای ظاهر او بود.
اختصاص نشست عصر یکشنبۀ بخارا به کتاب «فعان ز جنگ» بهانه ای برای این یادآوری است که وقتی پزشکی مینویسد اولا در کار خود هم ذوقی دارد و ثانیا در رشتۀ تخصصی خود متوقف نیست..
آیا مدیران آموزشوپرورش، از سطح ستاد تا استان و منطقه، در میان برنامههای فشرده، تشریفات رسمی، دیدارها، سخنرانیها و ملاحظات ناشی از میزبانی این حجم از مسئولان، اساساً زمان و تمرکز کافی برای پرداختن به مسائل اصلی خود اجلاس، یعنی «کیفیت، عدالت و هویت»، داشتهاند؟
«از کشف این جشنواره بسیار خوشحال شدم و خوشحالم که میبینم جشنواره فیلم سارایوو در طول سالهای گذشته چگونه شکل گرفته است؛ این یک هویت سینمایی ویژه است.»
شاید بتوان جنجال «توهم توطئه» را نه فقط اختلاف بر سر یک آهنگ بلکه اختلاف بر سر یک سؤال قدیمی دانست در توضیح وضعیت امروز ایران سهم «قدرت» بیشتر است یا سهم فرهنگ و رفتار جامعه؟
در روزهای پایانی این هفته که مصادف با شهادت حضرت امام حسن عسکری علیه السلام و آغاز امامت حضرت ولیعصر (عج) است، فیلم های جدیدی از شبکههای سیما پخش میشوند.
تعطیلی شبکه کتاب را نباید صرفاً به عنوان یک رویداد منفرد و اداری نگاه کرد، بلکه باید آن را نشانهای از یک الگوی تکرارشونده در مواجهه با نهادهای فرهنگی کوچک اما تأثیرگذار دانست.
کلاغ سریال بدی نیست و اتفاقاً از خیلی از محصولاتِ شبکۀ نمایش خانگی بهتر است، چون جهانِ بصری دارد، موسیقی، فضاسازی و بازیهای قابلتوجه دارد و مشخص است که سازنده برای خلق اثر وقت گذاشته است. مشکل این است که فیلمنامه سنگِ بناست ولی همپای بزکدوزکها و امکانات بصری نمیآید. کلاغ، اتمام حجتِ بیننده با کارگردانِ محبوب است.
جواد شمقدری، مشاور هنری محمود احمدینژاد این طرح را «گامی ویژه در مواجهه با شرایط «ولنگاری فرهنگی» کشور توصیف کرد که دست «مدعیالعموم» [دادستانی] را برای احقاق «حقوق فرهنگی ملت مسلمان ایران» باز می گذارد.