غزل شماره 113 حافظ

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
که تاب من به جهان طره فلانی داد

دلم خزانه اسرار بود و دست قضا
درش ببست و کلیدش به دلستانی داد

شکسته وار به درگاهت آمدم که طبیب
به مومیایی لطف توام نشانی داد

تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش
که دست دادش و یاری ناتوانی داد

برو معالجه خود کن ای نصیحتگو
شراب و شاهد شیرین که را زیانی داد

گذشت بر من مسکین و با رقیبان گفت
دریغ حافظ مسکین من چه جانی داد

تفسیر :

دچار غم و غصه شده و امید خود را از دست داده اید. با دل پاک و نیت خالص به سمت خداوند بازگردید و همه چیز را به او بسپارید. هرکسی محرم راز دل نیست، اسرار خود را برای نامحرم فاش نکنید.

دوستان واقعی را از دشمنان دوست نما بشناسید. نیتی در دل دارید که عملی کردن آن نتیجه خوبی به همراه خواهد داشت. به زودی درهای بسته باز می شود و به مراد دل خود خواهید رسید.

زمانی که در اوج موفقیت هستید هوشیاری خود را حفظ کرده و مراقب مکر حریفان و رقیبان باشید.