غزل شماره 208 حافظ

خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
گر تو بیداد کنی شرط مروت نبود

ما جفا از تو ندیدیم و تو خود نپسندی
آنچه در مذهب ارباب طریقت نبود

خیره آن دیده که آبش نبرد گریه عشق
تیره آن دل که در او شمع محبت نبود

دولت از مرغ همایون طلب و سایه او
زان که با زاغ و زغن شهپر دولت نبود

گر مدد خواستم از پیر مغان عیب مکن
شیخ ما گفت که در صومعه همت نبود

چون طهارت نبود کعبه و بتخانه یکیست
نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود

حافظا علم و ادب ورز که در مجلس شاه
هر که را نیست ادب لایق صحبت نبود

تفسیر :

هر دردی درمانی دارد، از افراد دو رو دوری کنید و به ظاهر افراد اعتماد نکنید. با ایمان به خداوند و همت عالی می توانید بر سختی ها غلبه کرده و موفق شوید. اگرچه ممکن است ظاهر مغروری داشته باشید اما در باطن اینگونه نیستید.

از خداوند روحیه قوی بخواهید و تنها به او تکیه کنید نه به خلق خدا. به کسی ظلم نکنید که قلبتان تیره می شود.