غزل شماره 30 حافظ

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره گر از چار سو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافه‌ای و در آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ می اندر پیاله ریخت
این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم
با نعره‌های قلقلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع
بر اهل وجد و حال در های و هو ببست

حافظ هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
احرام طوف کعبه دل بی وضو ببست

تفسیر :

ناامیدی را کنار بگذارید و برای رسیدن به مقصود تلاش کنید. مشکلات زیادی سر راه تان وجود دارد اما خداوند برای هر مشکل راه چاره ای قرار داده، پس از ناامیدی و نگرانی دست بردارید و عزم خود را جزم کنید.

عشقی که بر اساس هوا و هوس های شیطانی باشد سرانجامی نخواهد داشت. گول ظاهر افراد به ظاهر دوست را خورده اید اما به خداوند اعتماد داشته باشید زیرا در نهایت راه ها برای شما باز شده و به سر منزل مقصود خواهید رسید.