غزل شماره 32 حافظ

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست

مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند
زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست

ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود
نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بست

مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد
ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن
که عهد با سر زلف گره گشای تو بست

تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال
خطا نگر که دل امید در وفای تو بست

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست

تفسیر :

به زودی پاسخ دعاهایی که به درگاه خدا کرده اید دریافت می کنید و به مراد دل و هدف خود می رسید. شاید گمان کنید این پیروزی تنها حاصل تلاش و توانمندی های خودتان است اما مطمئن باشید به تنهایی نمی توانستید موفق شوید و دیگران در این راه تاثیرگذار بوده اند.

به عهد و پیمان خود وفا کرده و عهدشکنی نکنید. روزهای خوشی در پیش دارید و ایام به کامتان است، شکرگزاری خداوند متعال را به جا آورده و از یاد او غافل نشوید.