غزل شماره 358 حافظ

غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم
دواش جز می چون ارغوان نمی‌بینم

به ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفت
چرا که مصلحت خود در آن نمی‌بینم

ز آفتاب قدح ارتفاع عیش بگیر
چرا که طالع وقت آن چنان نمی‌بینم

نشان اهل خدا عاشقیست با خود دار
که در مشایخ شهر این نشان نمی‌بینم

بدین دو دیده حیران من هزار افسوس
که با دو آینه رویش عیان نمی‌بینم

قد تو تا بشد از جویبار دیده من
به جای سرو جز آب روان نمی‌بینم

در این خمار کسم جرعه‌ای نمی‌بخشد
ببین که اهل دلی در میان نمی‌بینم

نشان موی میانش که دل در او بستم
ز من مپرس که خود در میان نمی‌بینم

من و سفینه حافظ که جز در این دریا
بضاعت سخن درفشان نمی‌بینم

تفسیر :

قصد انجام کاری دارید که لازم است بیشتر درباره عواقب و نتایج آن فکر کنید. اگر مردد هستید بهتر است با افراد باتجربه و دوستان دلسوز و مورد اعتماد مشورت کنید تا با تصمیمات بهتر ، بهترین نتایج را به دست آورید.

برای کارهای بی اهمیت که نتیجه و حاصلی ندارد وقت ارزشمند خود را هدر نداده و خودتان را به دردسر نیندازید.