غزل شماره 375 حافظ

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

نذر و فتوح صومعه در وجه می‌نهیم
دلق ریا به آب خرابات برکشیم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان
غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

سر خدا که در تتق غیب منزویست
مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن
پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

تفسیر :

همواره به یاد پروردگار باشید و از عبادت و دعا دست برندارید، از گناه دوری کنید و پول پرستی را کنار بگذارید که همه مشکلات دنیا با مادیات حل نخواهد شد.

از روزی بترسید که به آخر راه رسیده و توشه ای برای آخرت خود فراهم نکرده باشید. از دنیا لذت ببرید اما نه لذت های آلوده به هوا و هوس و گناه و بکوشید در تقوا و ایمان از دیگران پیشی بگیرید.