غزل شماره 395 حافظ

گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن
یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کن

بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را
چون شیشه‌های دیده ما پرگلاب کن

ایام گل چو عمر به رفتن شتاب کرد
ساقی به دور باده گلگون شتاب کن

بگشا به شیوه نرگس پرخواب مست را
و از رشک چشم نرگس رعنا به خواب کن

بوی بنفشه بشنو و زلف نگار گیر
بنگر به رنگ لاله و عزم شراب کن

زان جا که رسم و عادت عاشق‌کشی توست
با دشمنان قدح کش و با ما عتاب کن

همچون حباب دیده به روی قدح گشای
وین خانه را قیاس اساس از حباب کن

حافظ وصال می‌طلبد از ره دعا
یا رب دعای خسته دلان مستجاب کن

تفسیر :

رفتار خوب و منش پسندیده ای که دارید باعث جذب اطرافیان شده است. خصلت های نیکو و حسن و کمال تان به حد اعلا است و با چشم های زیبایی که دارید با همه حرف می زنید!

عهد و پیمانی بسته اید که نتایج خوبی به بار خواهد آورد. خدا را شکرگزار باشید که چرخ گردون به کام تان خواهد چرخید و از لطف فرد خاصی بهره مند می شوید. نیت دل برآورده می شود و حال شما هر روز بهتر خواهد شد.