غزل شماره 70 حافظ

مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست
دل سرگشته ما غیر تو را ذاکر نیست

اشکم احرام طواف حرمت می‌بندد
گر چه از خون دل ریش دمی طاهر نیست

بسته دام و قفس باد چو مرغ وحشی
طایر سدره اگر در طلبت طایر نیست

عاشق مفلس اگر قلب دلش کرد نثار
مکنش عیب که بر نقد روان قادر نیست

عاقبت دست بدان سرو بلندش برسد
هر که را در طلبت همت او قاصر نیست

از روان بخشی عیسی نزنم دم هرگز
زان که در روح فزایی چو لبت ماهر نیست

من که در آتش سودای تو آهی نزنم
کی توان گفت که بر داغ دلم صابر نیست

روز اول که سر زلف تو دیدم گفتم
که پریشانی این سلسله را آخر نیست

سر پیوند تو تنها نه دل حافظ راست
کیست آن کش سر پیوند تو در خاطر نیست

تفسیر :

به دیگران تکیه نکنید و با اتکا به توانایی ها و استعداد های خودتان، کارها را انجام دهید. به زودی چنان موفقیت عظیمی به دست خواهید آورد که مورد حسادت عده ای واقع می شوید و همگان در حیرت فرو خواهند رفت.

طالع شما بلند است و دست به هرچیزی می زنید طلا می شود. در این روزهای خوشی ، از احوال دیگران غافل نباشید و سعی کنید تا آن جایی که در توان دارید باری از دوش خلق خدا بردارید.