نقش مهم نیروی هوایی در عملیات بامداد سه شنبه

 عصرایران - گرچه در ماجرای دستگیری عبدالمالک ریگی ، وزارت اطلاعات نقش محوری را داشت و این عملیات موفقیت آمیز ، نتیجه مدت های مدید ، کار اطلاعاتی بوده است ، اما نباید از یاد برد که در این ماجرا ، خلبانان نیروی هوایی نیز بسیار نقش آفرین بودند و مرحله نهایی این عملیات با همراهی و تلاش آنها محقق شده است.

به گزارش عصرایران البته جزئیات زیادی از عملیات هوایی مذکور منتشر نشده است ولی همین اندازه نیز که در رسانه ها بازتاب داشته ، نشان می دهد که فرونشاندن هواپیمای حامل ریگی به سادگی میسر نبوده است چه آن که خلبان هواپیما ، ابتدا بدون توجه به اخطارهای جنگنده های ایرانی ، به مسیر پروازی خود به سمت قرقیزستان ادامه می دهد که با ممانعت هواپیماهای ایرانی مواجه می شود و بعد از آن به سمت دوبی بازمی گردد و می کوشد از حریم هوایی ایران خارج شود.

در چنان شرایطی ، اگر روش های تخصصی و ویژه هوایی از سوی خلبانان ایرانی به کار نمی رفت ، هواپیمای قرقیز - که از شواهد بر می آید دستور به عدم فرود در ایران گرفته بود -می توانست از حریم هوایی ایران خارج شود و ریگی از مهلکه بگریزد.
از آنجایی هم که هواپیمای مذکور ، مسافربری بوده ، امکان ساقط کردن آن نیز وجود نداشته است .

در چنین وضعیتی ، یعنی فرود آوردن هواپیمایی که اولا نمی توان آن را ساقط کرد و ثانیاً خلبانش تصمیم به فرود ندارد - و حتی از مقامات بالادستی اش دستور بازگشت به دوبی را نیز گرفته بود - فقط با به کار گیری تاکتیک های تخصصی هوایی امکان پذیر است.

دقت در این عملیات هوایی نیز حاکی از آن است که کار کارشناسی قابل قبولی در این خصوص انجام شده است ، به گونه ای که ابتدا اجازه داده اند هواپیما مایل ها در آسمان ایران پیش برود و سپس به آن اخطار فرود داده اند.
اگر این اخطار در همان بدو ورود به حریم هوایی ایران داده می شد ، هواپیمای حامل ریگی می توانست به سرعت دور بزند و با ورود به فضای بین المللی و سپس حریم هوایی امارات ، به سادگی بگریزد.
اما ابتدا محاسباتی درباره نوع هواپیما ، میزان سوخت و قدرت مانور آن انجام شد و بر این اساس ، عملیات دقیقاً در نقطه ای آغاز شد که باید آغاز می شد.

نکته دیگر آن که در این عملیات ، زمان عامل بسیار مهمی بوده و دقیقه ها و ثانیه ها در آن نقش آفرین بوده اند ، به گونه ای که گفته می شود اگر اقدامات تاکتیکی برای فرود آوردن هواپیما ،  فقط با 10 دقیقه تأخیر انجام می شد یا کوچکترین  ناهماهنگی و اشتباهی صورت می گرفت ، هواپیما از معرکه خارج می شد و ریگی به سلامت و البته ظفرمندانه به فرودگاه دوبی بازمی گشت.

این که چه اقدامات تاکتیکی صورت گرفته که هواپیمای قرقیز علیرغم میل باطنی خود مجبور به فرود شده ، مساله ای است که در تخصص خلبانان می گنجد اما فارغ از جزئیات تخصصی کار ، انصاف حکم می کند زحمات و تلاش های نیروی هوایی در این عملیات ارج نهاده شود و از پرسنل زمینی و هوایی این نیرو نیز به نیکی یاد شود.