هر دو ریگی بودند اما...

میدان ولی عصر، ضلع جنوب شرقی، ساختمانی مرتفع که بر شرقی ترین دیوار آن تصویری از دیپلمات های شهید در مزارشریف افغانستان نقش بسته است و خاطره ای دور از سال 1377 را در یادم زنده می کند.

خاطره دیپلمات شهید" ناصر ریگی" که به همراه چند تن دیگر از دیپلمات های ایرانی و خبرنگار ایرنا، در جریان سقوط مزارشریف در حمله طالبان، در افغانستان به شهادت رسید.

آن روز بود که برای اول بار نام "ریگی" از رسانه های جهان به گوش رسید و تصویر مردی وطن دوست در صفحه تاریخ حک شد.

ریگی نام طایفه ای در شمال سیستان و بلوچستان، مردانی زحمت کش از سرزمینی کویری که در محلی به نام ریگستان (سرحد کنونی) در فاصله ای بین زاهدان و خاش کنونی، مستقر شدند.

ریگی طایفه ای با پیشینه تاریخی و فرهنگی طولانی، تا بدانجا که محمد ابن حسين بيهقي، در كتاب تاريخ بيهقي درجايی که از ولايت مكران (بلوچستان) سخن می گوید از طايفه ريگي نیز نام می برد.

چه بسیار مردان و زنان میهن پرست و زحمت کشی که ریگی نام دارند و بر این خاک بوسه می زنند و همواره،

خاک میهن را گوهری گرانقدر می دانند.

عشایر، مرزبانان، کشاورزان و سربازانی آفتاب سوخته که ریگی نام دارند و تندی هیچ  آفتابی نمی تواند آنان را از آب وخاکشان دورکند.

ریگی نام بسیاری از شیرزنان سیستان وبلوچستان است، آنانی که در کویر سوزان سوزن بدست گرفته و هنر می آفرینند، آری مردان و زنانی از جنس مهربانی، غیرت، کویر و آفتاب.
 

 اینجا سیستان و بلوچستان است، و ریگی نام طایفه ای است با 32 تیره و رشادت های بسیار برای وطن.

یادمان باشد که هیچ عبدالمالکی جنایتکاری نمی تواند یاد دلاوری های مردانی همچون ناصر ریگی و مرزبانان، عشایر و زنان گمنامی که هر روز برای این خاک جان دادند را از یادمان پاک کند.

عبدالمالک ریگی لکه ای ناچیز بود که دامان نام طایفه ریگی را آلوده کرد و امروز با پایان جنایتش، طایفه ای آرام می گیرد و برای دفاع از خاک تفتیده ی سرزمینش همچنان استوار قد علم می کند.

منبع: وبلاگ ملیحه ابراهیمی