تغییر تحسین برانگیز شجونی: از جویدن خرخره تا طلب مناظره

حجت الاسلام جعفر شجونی از اعضای شورای مرکزی جامعه مبارز تهران در اظهاراتی جدید و دور از انتظار گفت:" آماده ام تا با سران فتنه مناظره کنم."

به گزارش عصرایران ، این روحانی که در محافل سیاسی به اتخاذ مواضع تندروانه معروف است ، پیش از این گفته بود که باید افرادی مانند نواب پیدا شوند تا "کرکره" این ها(معترضین) را پایین بکشند و کار را تمام کنند.

او همچنین پیشتر "سران فتنه" را تهدید کرده بود که خرخره شان را خواهد جوید. منظور شجونی از "سران فتنه" نیز ، میرحسین موسوی و مهدی کروبی دو کاندیدای اصلاح طلب انتخابات اخیر ریاست جمهوری است که در ماه های اخیر از طرف رسانه های اصولگرا با این عناوین توصیف می شدند.
شجونی همچنین در اظهارات دیگری گفته بود که "مهندس موسوی فقط می‌تواند آرا زنان خیابانی را جذب کند."

این عضو جامعه روحانیت مبارز همچنین در برنامه روبه فردا شبکه سه تلویزیون نیز ضمن به کار بردن الفاظ نامناسب برای معترضان به نتیجه انتخابات، خواستار محاکمه "سران فتنه" شده بود.

حال پس از گذشت 9 ماه از برگزاری انتخابات به نظر می رسد حجه الاسلام شجونی به نتایج جدید رسیده که بعد از مدت ها، خواستار در پیش گرفتن مسیری عقلانی و اعتدالی در مواجهه با معترضان به نتایج انتخابات شده است.

اما سوال این است که  آیا بهتر نبود در همان مقطع بعد از انتخابات به مانند بسیاری از عقلا که خواستار اجرای نظر رهبر معظم انقلاب درباره ادامه برگزاری مناظره های پس از انتخابات شده بودند ، وی نیز به جای کوبیدن بر طبل افراطی گری ، اجرای این خواسته را از صداو سیما طلب می کرد تا زمینه وقوع حوادث ناگوار پس از انتخابات فراهم نمی شد؟

به هر حال هم اکنون و پس از گذشته 9 ماه از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در خرداد 88، آقای شجونی نیز به این نتیجه رسیده اند که خرخره جویدن و کرکره کشیدن نه تنها نتیجه ای در بر ندارد بلکه تنها به افراط گرایی از دو طرف ماجرا دامن می زند و این ، اتفاق جالب توجهی است.

روزگاری نام مسعود ده نمکی ، با گروه فشار و خشونت و این قبیل عناوین همراه بود ، اما نوروز امسال ، مردم ایران به تماشای سریال طنزی که توسط او ساخته شده است خواهند نشست. ده نمکی در گذر زمان به این نتیجه رسید که سخن گفتن در دنیای جدید ، مقتضیات خاص خودش را می طلبد و محور اصلی این مقتضیات نیز ، اجتناب از خشونت کلامی و فیزیکی و نیز تمسک به عقلانیت است.

شجونی هم که تا دیروز از خرخره و کرکره سخن می گفت ، امروز از مناظره می گوید و همه این ها می تواند نوید بخش باشد ، هر چند که سوابق افراط گرایانه برخی آقایان امید به تحقق این نویدها را کمرنگ می کند اما چه کنیم که آدمی به امید زنده است؟!

آیا ادبیات خشونت با حلول سال جدید از فضای سیاسی جامعه ما رخت برخواهد بست یا آن که 1389 همچنان آبستن افراط های خانمانسوز از جانب هر دو طرف دعواست؟