آقاي فردوسي پور! اين فينال را نيز گزارش کن

هياهوي مهيبي برپاست، استاديوم برلين؛ لبريز از ده ها هزار تماشاگري است که پرچم هايي به نشانه عزت ملي به اهتزاز درآورده اند. پاي مانيتورهاي تلويزيون از غرب تا شرق نيز آکنده از ميليون ها بيننده است که با هيجان، منتظر سوت داور و آغاز فينال جام هجدهم هستند. همه شادند، شاد شاد.

گوينده استاديوم، با شوري فزاينده دو تيم را معرفي مي کند. مارش بازي ها، در استاديوم طنين انداز مي شود. 22 مرد به همراه 22 کودک که نماد عاطفه و پاکي هستند وارد زمين سبز مي شوند و صف آرايي مي کنند. داوران بينابين دو تيم مي ايستند و سرودهاي ملي، خوانده مي شود؛  آنگاه زمين هاي بازي تعيين مي شود؛ کودکان ديگر داخل زمين نيستند، اکنون دو تيم براي يک بازي جوانمردانه در برابر هم صف آرايي کرده اند.
کمي آنطرف تر؛ غزه کوچک، لبريز از صدها هزار انساني است که پرچم هاي سياهي به نشانه عذا برفراز خانه هايشان به اهتزاز درآورده اند.
خانه؟! کدامين خانه؟ همان خانه اي که حريف ناجوانمرد گاه و بيگاه با بولدزرهاي غول پيکر، ديوارهايش را بر سر ساکنين آن، آوار مي کنند.
ديوار!؟ کدامين ديوار؟ همان ديواري که آکنده از نقاشي ترکش راکت ها و گلوله هاي سربي است.
سرب!؟ کدامين سرب؟ همان سربي که بر سينه محمد فرود مي آيد.
محمد!؟ کدامين محمد؟ همان محمدي که پدر فاطمه است.
فاطمه!؟ کدامين فاطمه؟ همان فاطمه اي که بين در و ديوار غزه فرياد وا عليا مي کشد. اما چه اهميتي دارد؟ فاطمه ديگر تمام شده است!!
کرانه نحيف نيز، وضعيتي بهتر از غزه کوچک ندارد. همين ديروز، اريحا ها به توپ بسته شد. کجايي اي ابوعمار؟ برخيز و فرزندانت را تماشا کن!
چه مقايسه بي ربطي!
به بازي برمي گرديم؛ اما نه! باور کنيد اين نيز يک فينال است يک فينال تاريخي!
....

متن کامل را در ستون یادداشت بخوانید.