گفت‌وگوی خواندنی با آهنگساز ترانه «الهه‌ ناز»: نمی‌توانم فراموشش کنم!(+عکس)

«سال ۱2۹۱ در تهران متولد شدم پدرم مرحوم سید حسین محسنی، از افسران هنگ توپخانه، مردی متعصب و متدین بود که نظر خوشی نسبت به موسیقی نداشت. اما من شیفته موسیقی بودم. پس از مرگ پدر بوسیله شوهر خواهرم در مدرسه موسیقی که زیر نظر سالار معزز اداره می‌شد نام نویسی کردم نخستین سازی که میزدم آلتو برنجی بود بعد پیستون ترومیت و فلوت را انتخاب کردم و در همانجا به فراگیری نت پرداختم. در آن زمان رحمت الله صفا از شاگردان مرحوم موسی خان معروفی ساز عود را تعلیم می‌داد و من هر روز پای پیاده از خانه به میدان توپخانه می‌آمدم و سراغ استاد می رفتم.  بعد از مدتی دسته موزیکی درست کردیم.  سال ۱۳۱۵ بود که وزارت فرهنگ جمع کوچک ما را بنام هنر آموز موسیقی با حقوق ماهیانه ۲۴ تومان استخدام کرد.»

وقتی رادیو ایران افتتاح شد ارکستری تشکیل شد که زیر نظر استاد علینقی خان وزیری تعلیم می‌گرفت. آن زمان با ماهی ۷۰ تومان در ارکستر استخدام شدم و تار باس زدم که مرتب برنامه های ما از رادیو بطور مستقیم پخش می‌شد. بعد در ارکستر انجمن موسیقی ملی به رهبری روح الله خالقی برنامه اجرا می‌کرد به نوازندگی پرداختم.

 نخستین آهنگی که ساختم سه‌تار و ستاره بود، در مایه سه گاه که شعر آن را کریم فکور سروده بود و ناهید سرفراز و حمید قنبری در رادیو ایران اجرا کردند و این نخستین ترانه دو صدایی رادیو بود. سال ۱۳۳۶ وزارت فرهنگ برای تدریس سرود و موسیقی در مدارس ایرانیان مقیم عراق مرا انتخاب کرد. راهی بغداد شدم. پس از بازگشت به ایران علاوه بر حضور در برنامه‌های موسیقی رادیو به نوازندگی عود پرداختم.

ترانه الهه ناز را در سال ۱۳۳۳ ساختم. فکر میکنم در کنار ترانه انتظار بهترین کارهای من هستم. من متجاوز از ۴۰۰ آهنگ ساخته ام. آهنگها مثل بچه های آدم هستند، منتها بعضی خلف هستند و برخی ناخلف. نمی‌توانم اثر و حالی که آهنگ الهه ناز و انتظار روی من دارد فراموش کنم.»