تاریخ:
صدور دستور تخلیه در ایالت آمریکایی پس از نشت مواد سمی 
درس صد و هفت
ورود آدم‌های خوب ممنوع!
عصبانی‌ام از این فوتبالی که عزیزان ساخته‌اند. از تیم ملی‌ای که کاپیتانش بازیکن بی‌باشگاه است. از لیگی که هیچ جذابیتی ندارد؛ شاید تهِ جذابیتش همان نمک‌پاشی‌های گاه‌به‌گاه بیرانوند باشد.
عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - صبح اینستاگرام را باز می‌کنم و با ویدیویی روبه‌رو می‌شوم که در آن محمدحسین میثاقی از خوب بودن وحید هاشمیان حرف می‌زند. انگار هر دو می‌دانند اینجا، جایی برای آدم‌های خوب نیست.
افسوس می‌خورم برای تمام پانزده‌ـ‌شانزده سالی که فوتبال ایران را دنبال کردم. شاید همین است که دیگر حتی ما که با این فوتبال بزرگ شدیم، هم اعصاب دیدنش را نداریم؛ چه برسد به مردم عادی.
اسکرول می‌کنم و به پادکست فوتبال ۳۶۰ می‌رسم. مجتبی هاشمی گلایه می‌کند از حضور امیر قلعه‌نویی. می‌گوید تیمی که حالا این‌قدر بین مردم منفور شده، روزی امیدشان بود. روزی خیابان‌ها برای دیدن بازی‌هایش خلوت می‌شد. اما حالا انگار مردم با تیم قلعه‌نویی قهر کرده‌اند. با بغضی در گلو می‌گوید: «کاش قلعه‌نویی برود.»
من دوباره اسکرول می‌کنم. به نظرم خود هاشمی هم می‌داند برای هیچ‌کس مهم نیست. مگر ما قلعه‌نویی را آوردیم که با خواسته ما برود؟
عصبانی‌ام از این فوتبالی که عزیزان ساخته‌اند. از تیم ملی‌ای که کاپیتانش بازیکن بی‌باشگاه است. از لیگی که هیچ جذابیتی ندارد؛ شاید تهِ جذابیتش همان نمک‌پاشی‌های گاه‌به‌گاه بیرانوند باشد.
هیچ‌چیز سر جای خودش نیست. از آن حرف ناصر خان حجازی سال‌ها گذشته، اما هنوز هم در فوتبال ایران هیچ چیز سر جای خودش نیست.
نه اینکه مدافع هاشمیان باشیم و همه تقصیرها را گردن امیر قلعه‌نویی بیندازیم، نه!
اما نباید کار فوتبال ما به جایی می‌رسید که مجری، مربی، پادکستر و تماشاگر، همگی به این نتیجه برسیم که در آن امیدی نیست.
در ترس تنهایی فوتبال ایران، چراغی روشن نمانده و هر روز اوضاع خراب‌تر می‌شود.
فرقی نمی‌کند طرفدار مذاکره با غرب باشید یا از آنهایی که باور دارند مشکل از خودمان است؛ حالا دیگر هیچ‌کدام‌تان یا بهتر بگویم هیچ‌کدام‌مان با این تیم ملی و این فوتبال حال خوبی نداریم. ما از نرسیدن‌های پیاپی خسته‌ایم، و در ساختار فعلی هیچ راهی برای برون‌رفت نمی‌بینیم.
به قول حامد بهداد، «به دنبال یک معجزه‌ایم»؛ معجزه‌ای که بیاید و این فوتبال را نجات دهد، نقطه‌ی روشنی به ما هدیه کند — از جنس گل به خودی مراکشی‌ها یا از جنس گل قوچان‌نژاد به کره.
ما بیش از هر زمان دیگری به یک خوشی جمعی نیاز داریم، جایی که همگی با هم بخندیم؛ همان چیزی که سال‌ها تنها فوتبال می‌توانست به ما ببخشد و حالا انگار خود فوتبال هم از آن ناتوان شده است.
لینک کوتاه: کپی لینک
درخواست مهم خداداد عزیزی از هواداران تراکتور پیش از بازی با آبادان شهرهای رُمان‌ها؛ برگرفته از واقعیت یا زادۀ خیال؟ هشدار وزارت بهداشت درباره افزایش کرونا و آنفلوآنزا؛ ماسک در مکان‌های شلوغ توصیه شد افزایش حق‌العمل جایگاه‌های سوخت ابلاغ شد؛ رشد ۹۰ درصدی در سی‌ان‌جی «به وقت ایران» به وقت تندروها ؛ بلندگویی با باتری خشم مخالفان درخواست مهم زنوزی از هواداران تراکتور پیش از دیدار با صنعت نفت تریتا پارسی: ترامپ تصمیم خود را گرفته است و دیپلماسی جاری، نمایشی برای ظاهرسازی است تأکید فرمانده نیروی زمینی بر ضرورت جذب جوانان متخصص و باانگیزه در ارتش دیدار قالیباف با رهبری چرا دیدار فولاد و پرسپولیس می‌تواند پر از موقعیت گلزنی باشد؟ قیمت طلا در ۱۲ تا ۲۴ ماه آینده؛ پیش‌بینی اونس تا ۵۰۰۰ دلار موافقت زلنسکی با توافق صلح همراه با واگذاری اراضی اوکراین پخش تله‌تئاتر پرویز پورحسینی پس از ۲۳ سال از تلویزیون اظهارات همسر ستاره الهلال درباره عربستان؛ چرا به نژادپرستی متهم شد؟ صلح ایرانی؛ از آرمانِ اندیشیده تا واقعیتِ زیسته
نظرسنجی
پیش بینی شما: قبل از انتخابات آمریکا، به ایران حمله می شود؟