تاریخ:
اعتماد حیات وحش به انسان؛ جستجوی عجیب آهو برای یافتن غذا در جیب محیطبان! 
درس هفتاد و دو
از فرنگبرگشتهای که نقاشی قهوهخانهای را نجات داد! (+عکس)
مارکو گریگوریان، هنرمندی چندوجهی بود و تحصیلاتش را در آکادمی هنرهای زیبای رم گذرانده بود. او پس از بازگشت به ایران، نگاهش را همزمان به سوی هنر مدرن و ریشههای فرهنگی و هنری بومی دوخت.
نقاشی قهوهخانهای که زمانی در آستانه مرگ بود و تنها چند قدم با پرتاپ شدن به قعر تاریخ فاصله داشت، روزی توسط هنرمندی که به تازگی از فرنگ برگشته بود نجات یافت و از آن زمان به بعد جای پایش در هنر ایران محکم شد.
به گزارش ایسنا، مارکو گریگوریان، هنرمندی چندوجهی بود و تحصیلاتش را در آکادمی هنرهای زیبای رم گذرانده بود. او پس از بازگشت به ایران، نگاهش را همزمان به سوی هنر مدرن و ریشههای فرهنگی و هنری بومی دوخت.
درحقیقت او با نگاهی متفاوت و عمیق، باور داشت که هنر در مرزهای سبکهای مدرن و غربی متوقف نمیشود؛ هنر مردمی و سنتی ایران نیز گنجینهای ارزنده است که باید آن را پاس داشت و دوباره جان بخشید.
در همین راستا زمانی که متوجه شد تنها چند تن از بانیان و بازماندگان نقاشی قهوهخانهای در تهران هنوز در قید حیاتاند، به جستوجوی آنها رفت؛ آثارشان را گرد آوری کرد و راهی برای باززندهسازی این شیوه کهن فراهم کرد.
مارکو گریگوریان
گریگوریان با شناسایی افرادی همچون حسین قوللرآقاسی و محمد مدبر که دو چهره برجسته و بنیانگذار این هنر بودند، به جمعآوری تابلوهای آنان پرداخت و از طریق سفارش «پردههای نقاشی» تازه، هنرمندان را تشویق کرد تا بار دیگر قلم در دست بگیرند. او با این کار نهتنها پشتیبان مادی و معنوی آنها بود، موجب شد کالبد بیجان نقاشی قهوهخانه بار دیگر جان بگیرد.
حسین قوللر آغاسی
او سپس این آثار را از گوشهوکنار کشور جمعآوری کرد و در نمایشگاهی باعنوان «خانه ایران» در پاریس به نمایش گذاشت؛ نمایشگاهی که با استقبالی چشمگیر مواجه شد. مدتی بعد، بخش مهمی از این مجموعه توسط موزه نگارستان تهران خریداری شد و بدینترتیب نقاشی قهوهخانهای رسماً وارد چرخه موزهداری و تاریخ هنر معاصر ایران شد.
به مدد تلاشهای این هنرمند، نقاشی قهوهخانهای؛ هنری که پیشتر در حاشیه مانده و در آستانه فراموشی بود، به یکی از شاخههای ارزشمند هنرهای تجسمی و میراث فرهنگی مردم ایران تبدیل شد.
محمد مدبر
با این اقدام، هنرمندان قهوهخانهای که بسیاری در گمنامی و انزوا روزگار میگذراندند، دوباره دیده شدند، نامشان در تاریخ به ثبت رسید و جایگاهشان به رسمیت شناخته شد.
این مسیر همچنین راهی تازه پیش پای نسلهای بعدی گشود؛ نسلی که با شناخت ریشههای هنر مردمی ایران و پیوند آن با بیان مدرن، توانست زبان تازهای در هنر معاصر بیافریند.
یکی از همکاران و شاگردان مارکو درباره این بُعد از شخصیت او چنین روایت میکند: «مارکو نه فقط هنرور بود، بلکه برادر و پشتیبان هنرمندانی بود که هنرشان در حاشیه مانده بود. من و مارکو به جنوب شهر میرفتیم و نقاشیهای قوللر و مدبر را میخریدیم. آنها گاهی حتی در مقابل غذا نقاشی میکشیدند.»
لینک کوتاه: کپی لینک
سفر وزیر کار به عسلویه برای بازدید از خسارتهای جنگ پیشنهاد سنتکام به ترامپ برای حملات ۲ هفتهای به ایران ادعای رویترز درباره تصمیم عربستان برای تشکیل ائتلاف دریایی دستور پزشکیان برای تخصیص ۱۰۰ همت منابع در راستای اجرای طرح کالابرگ شهادت یک مأمور پلیس در پی تیراندازی افراد مسلح، به ایست بازرسی ایرانشهر شنیده شدن صدای انفجار و آژیرهای خطر در اردن ادعای آکسیوس درباره سفر کوشنر و ویتکاف به اوکراین هشدار سپاه به کشورهای منطقه: اگر رفتار خود را اصلاح نکنید، پاسخ سختی دریافت خواهید کرد عبور کامیونها از جادۀ صعبالعبور بوشهر به شیراز؛ 94 سال قبل(عکس) شهرهایی که پاکیزگی را به سبک زندگی تبدیل کردند به چه علت فشارچشم بالا میرود؟ امروز با حافظ: برو فَسانه مخوان و فُسون مدم حافظ زلزله ۶٫۸ ریشتری ژاپن؛ چرا زمینلرزههای کمعمق درون صفحهای بسیار خسارتبار هستند؟ درخواست فاضل میبدی از قوه قضاییه: احوال مردم را دریابید و آمار اعدام را کاهش دهید آتشنشانی تهران: فقط ۴ هتل پایتخت تأییدیه ایمنی دارند