چرا جنگنده F-22 رپتور هرگز از ناوهای هواپیمابر عملیات نمی‌کند؟

ناو هواپیمابر یواس‌اس آبراهام لینکلن (USS Abraham Lincoln CVN-72)، با توانایی حمل تا ۹۰ هواپیما، میزبان جنگنده‌هایی چون اف/ای-۱۸ سوپر هورنت (F/A-18 Super Hornet) و F-35C لایتنینگ II (F-35C Lightning II) است.

چرا جنگنده F-22 رپتور، از پیشرفته‌ترین جت‌های جهان، هیچ‌گاه از ناوهای هواپیمابر عملیات نمی‌کند؟ این سوال مهم دلایل فنی عمیقی دارد.

به گزارش گجت نیوز، ناو هواپیمابر یواس‌اس آبراهام لینکلن (USS Abraham Lincoln CVN-72)، با توانایی حمل تا ۹۰ هواپیما، میزبان جنگنده‌هایی چون اف/ای-۱۸ سوپر هورنت (F/A-18 Super Hornet) و F-35C لایتنینگ II (F-35C Lightning II) است.

اما جنگنده F-22 رپتور (F-22 Raptor)، نماد برتری هوایی آمریکا و یکی از پیشرفته‌ترین جت‌های جنگنده نسل پنجم، همواره زمینی باقی مانده است. این محدودیت ریشه در تفاوت‌های بنیادین در طراحی و ماموریت اختصاصی آن برای نیروی هوایی ایالات متحده دارد.

طراحی ساختاری و مقاومت ناکافی

جنگنده F-22 رپتور منحصرا برای عملیات‌های نیروی هوایی ایالات متحده طراحی شده و فاقد استحکام لازم برای تحمل نیروهای شدید ناشی از عملیات ناو هواپیمابر است. ارابه‌های فرود آن برای تحمل ضربه شدید «فرود کنترل‌شده» بر روی عرشه متحرک ناو بسیار سبک هستند. در حالی که F-22 دارای قلاب دم است، این قلاب تنها برای توقف‌های اضطراری در باندهای زمینی طراحی شده و نه برای توقف‌های مکرر توسط کابل‌های فولادی روی ناو، بر خلاف قلاب‌های تقویت‌شده جنگنده‌های دریایی مانند F-35C.

چالش پوشش رادارگریز و ناسازگاری با کاتاپولت

پوشش رادارگریز بسیار حساس F-22 Raptor حتی در پایگاه‌های زمینی نیز به نگهداری دشواری نیاز دارد. محیط خشن و شور دریایی ناوهای هواپیمابر به سرعت پوسته‌ی جاذب رادار این جت را فرسایش داده و ویژگی پنهان‌کاری آن را به خطر می‌اندازد. علاوه بر این، ارابه فرود دماغه F-22 هرگز برای تحمل تنش شدید ناشی از پرتاب با کاتاپولت‌های بخار یا الکترومغناطیسی ناو طراحی نشده است؛ سیستمی که جت‌ها را در چند ثانیه به سرعت پرواز می‌رساند. فشار وارده در این فرآیند احتمالا باعث شکستگی ارابه فرود دماغه F-22 خواهد شد.

پروژه‌ی ناکام F-22N و ظهور F-35C

در دهه ۱۹۹۰ میلادی، کنگره پیشنهاد ساخت مدل دریایی F-22N موسوم به «سی رپتور» (Sea Raptor) با بال‌های متغیر را مطرح کرد. اما نیروی دریایی ایالات متحده این پروژه را به دلیل هزینه‌های گزاف و تغییرات مهندسی گسترده‌ای که می‌توانست به پنهان‌کاری و عملکرد کلی جنگنده لطمه بزند، رد کرد. در عوض، نیروی دریایی به توسعه F-35C لایتنینگ II روی آورد.

این جنگنده ویژگی‌هایی مانند بال‌های بزرگ‌تر برای سرعت‌های فرود کمتر، ارابه‌های فرود مقاوم‌تر و نوک بال‌های تاشو دارد که آن را به پادشاه واقعی و پنهان‌کار عرشه ناو هواپیمابر تبدیل کرده است.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

رفع فیلتر از دو پلتفرم محبوب

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل

اشتراک گذاری :

قدیمی‌ترین پناهگاه تهران کجاست؟

بیشتر بخوانید:

ناو آبراهام لینکلن روزانه چقدر هزینه برای ترامپ می‌تراشد؟

تماشاخانه