![ادعای ترامپ: به نظر میرسد که ما با آیتالله [مجتبی خامنهای]کاملاً خوب کنار میآییم](/media/0ebf963cZTp3ZWJwfGY6MjUzNTEwMy53ZWJwfGZ1aToyNDI1NTUwfGw6ZmF8djoxfHc6NTQ.webp){kind=small}
ویدیوی لحظه حمله پهپادی اوکراین به یک اتوبوس در دونتسک 
درس چهل و هشت
سیمرغ بدون ایران معنا ندارد؛ در ستایش یک موضع شریف، هر چند فیلمساز بدی شده باشی!
عصر ایران ؛ محمد حسین خادم الحسینی - محمدحسین مهدویان مسیر عجیبی را در فیلمسازی طی کرد. به گواه منتقدان با یک شروع درخشان و البته همچنان به گواه منتقدان با ادامهای ناکام.
کارگردانی که گویی آخرین کارش اولین کارش است؛ دوربین سرگردان، میزانسن مشوش و رها، نورپردازی بد، و در یک کلام عدم وجود عنصری به نام دکوپاژ. انگار صبح بازیگران را صدا کرده باشی، از غروب ضبط را استارت زده باشی و صبح روز بعد راسها را تحویل تدوینگر داده باشی و تمام. و همه ضعفها را هم به اسم مستندگونه بودن فیلم فاکتور کنی و تمام.
علاوه بر همه اینها، گویی کارگردان اتفاقا از عدم حضور ستارهها لطمه خورده. چرا که بازی گرفتن از بازیگران نو و معمولی، هنریست که کمتر کارگردانانی در تارک سینمای ایران از آن بهرهمند بوده و درخشیدهاند! اما گذشته از همه اینها چرا مهدویان تا اینجا خود ستاره جشنواره امسال است؟ در زندگی بعضی مفاهیم هستند که ارزششان ازلی-ابدیست.
بنمایه و هویت هر انسان غیرتمندیست و اساسا ورای همه مصنوعات خلق بشر-از جمله هنر و سینما-تعریف میشود. سخن را کوتاه میکنم؛ از وطن سخن میگویم. از ایران. برای تاختن به مهدویان بهانه زیاد است. اکثرشان را هم خودش به دست ما داده. یک نمونهاش حضور بیمعنی الناز ملک در نقشهایی که با هیچ استانداری به آنها نمیآید و البته همه میدانیم که چرا در همه آثار اخیر مهدویان و دوستانش حضور دارد.
اینها را گفتم که بدانید اگر در این بزنگاه نبودیم و اگر بحث محدود به سینما بود این مرقومه تیغ تیزی بود کشیده بر مهدویان امروز؛ مردی که خود به کشتن خویشتنِ «ماجرای نیمروز» دیروزش برخاسته. لٰکن مردم، درد، درد وطن است.
بحث، بحث وطن است و وطن زخمی از بیگانهاست. در برابر بیگانه، در برابر چنگال طمع اجنبی که چشم به خاک این وطن دوخته است؛ آن هم در روزهایی که ایران به سوگ فرزندان بسیاریش در عزاست، در برابر این خطبندی آشکار له یا علیه ایران، مهدویان شجاعتی بیمثال به خرج داد. خود به کارگردانی یکی دیگر از آن سکانسهای مهدویانی مخصوص خودش در نشست جشنواره نشست و از ایران گفت.
ایران را فریاد زد و از طرد شدن یا فحشخوردن در فضای سلبریتیزدهی سینمای ایران ترسی به خود راه نداد. تعصبی از جنس شمایل غیرتش در «لاتاری». و البته آنها که در این لاتاری قدرت، همه دنیایشان را بر سر سقوط میهن قمار کردهاند و از اجنبی گدایی دموکراسی به زور چکمه و سرنیزه میکنند، «مرد بازنده» تمام دوران خواهند بود.
