آیا اوتیسم واقعاً در پسرها شایع تر است؟

مطالعه‌ای گسترده نشان می‌دهد اوتیسم در دختران و پسران به یک اندازه شایع است، اما سوگیری در تشخیص باعث می‌شود دختران به‌طور میانگین نزدیک به سه سال دیرتر شناسایی شوند؛ تأخیری که سلامت روان آنان را به خطر می‌اندازد.

نتایج یک مطالعه گسترده نشان می‌دهد اوتیسم در دختران و پسران به یک اندازه شایع است، اما شکاف عظیم در تشخیص، باعث می‌شود دختران به طور میانگین نزدیک به سه سال دیرتر شناسایی شوند. این تأخیر که ناشی از «پنهان‌کاری» دختران و سوگیری در معیارهای تشخیصی است، خطر بروز مشکلات ثانویه روانی را در آنان افزایش می‌دهد.

به گزارش ایرنا به نقل از گاردین، پژوهشگران مؤسسه کارولینسکا در سوئد با تحلیل داده‌های مربوط به ۲.۷ میلیون نفر دریافتند هرچند احتمال دریافت تشخیص اوتیسم در بزرگسالی برای زنان و مردان تقریباً برابر است، در دوران کودکی، این احتمال برای پسران سه تا چهار برابر بیشتر از دختران است. بر اساس یافته‌های این مطالعه منتشرشده در نشریه معتبر بی‌اِم‌جِی/ BMJ، میانگین سن تشخیص در پسران ۱۳.۱ سال و در دختران ۱۵.۹ سال است.

کارولاین فایف (Caroline Fyfe)، نویسنده ارشد این مطالعه، می‌گوید: یافته‌های ما نشان می‌دهد تفاوت جنسیتی در میزان شیوع اوتیسم بسیار کمتر از چیزی است که پیش‌تر تصور می‌شد و این به دلیل کمتر یا دیرتر تشخیص‌داده‌شدن زنان و دختران توسط سیستم سلامت است.

علت چیست؟ سوگیری در تشخیص

متخصصان معتقدند این شکاف ناشی از سوگیری سیستماتیک (یک اشتباه نهادینه‌شده) در فرآیند تشخیص است؛ به این معنا که معیارهای تشخیصی بیشتر بر اساس الگوهای رفتاری پسران طراحی شده‌اند. دختران اوتیستیک (دارای اوتیسم) بیشتر رفتارهای خود را پنهان یا استتار می‌کنند (یعنی عمداً رفتارهای اجتماعی مورد انتظار جامعه را تقلید و احساسات واقعی خود را پشت آن پنهان می‌کنند). از سوی دیگر، معیارهای تشخیصی رایج، اغلب بر اساس الگوهای رفتاری پسران طراحی شده‌اند (مانند علایق بسیار محدود یا تکانشگری) و ممکن است نشانه‌های ظریف‌تر در دختران را نادیده بگیرند.

آن کری (Anne Cary)، که به‌عنوان مدافع حقوق بیماران فعالیت می‌کند، در تفسیری بر این مقاله می‌نویسد: این سوگیری‌ها باعث شده‌اند شانس تشخیص اوتیسم برای یک دختر، پیش از ۱۰ سالگی، به کمتر از یک‌سوم کاهش یابد؛ در نتیجه، بسیاری از آنان ابتدا به اشتباه با اختلالاتی مانند اختلالات خلقی یا شخصیتی تشخیص داده می‌شوند.

پیامدهای خطرناک تشخیص دیرهنگام

تشخیص نادرست یا تأخیر در تشخیص اوتیسم در دختران می‌تواند پیامدهایی جدی در پی داشته باشد. جودیت براون (Judith Brown) از انجمن ملی اوتیسم بریتانیا می‌گوید: زنان اوتیستیک ممکن است به دلیل نبود حمایت و خستگی ناشی از پنهان‌کردن علایم، دچار مشکلات سلامت روانی مضاعفی مانند اضطراب و افسردگی شوند.

نگرانی از فوریت بهداشت عمومی

کانِر دیویدسون (Conor Davidson)، از خدمات تشخیص اوتیسم لیدز، هشدار می‌دهد: متأسفانه فهرست‌های انتظار برای ارزیابی اوتیسم در کودکان و بزرگسالان به‌صورت غیرقابل قبولی طولانی است. بسیاری از زنان اوتیستیک هنوز تشخیص داده‌ نشده‌اند و دسترسی به‌موقع آنان به ارزیابی و مراقبت، حیاتی است.

پاسخ نهادهای خیریه: ضرورت پایان‌دادن به کلیشه‌ها

جولانتا لاسوتا (Jolanta Lasota)، از مؤسسه خیریه Ambitious about Autism، می‌گوید: دختران اوتیستیک تجربیاتی متفاوت از پسران دارند و به مدت بسیار طولانی از دید سیستم سلامت پنهان مانده‌اند. محرومیت از حمایت حیاتی در برخی موارد آنان را به مرز بحران روانی کشانده است.

درخواست ایجاد تحول

پژوهشگران و نهادهای حامی خواستار بازنگری در ابزارها و معیارهای تشخیصی، افزایش آگاهی متخصصان سلامت روان و انطباق خدمات حمایتی با نیازهای رو به رشد زنان و دختران اوتیستیک هستند. هدف نهایی این است که کلیشه‌های منسوخ درباره اوتیسم کنار گذاشته شود تا هیچ فردی به دلیل جنسیت، از دریافت تشخیص و حمایت لازم محروم نماند.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

چهرۀ «عزیزخان، خواجه دربار قاجار» در دوران جوانی

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل