عصر ایران - در سال ۱۹۹۱ میلادی، کمپانی مرسدسبنز با معرفی مدل آزمایشی C 112، با استقبال بینظیری مواجه شد و بیش از ۷۰۰ سفارش خرید برای این ابرخودرو دریافت کرد. با این حال، مدیران ارشد این شرکت در آن زمان تصمیم گرفتند از تولید انبوه این مدل صرفنظر کنند؛ چرا که معتقد بودند موفقیتهای تیمهای اتومبیلرانی مرسدسبنز به تنهایی برای جلب توجه جهانی کافی است و نیازی به عرضه یک مدل پرچمدار جدید نیست.
مدل C 112 در واقع نسخه جادهای خودروی مسابقهای Sauber-built C 11 (قهرمان مسابقات جهانی پروتوتایپ ۱۹۹۰) محسوب میشد. این ابرخودرو با وزن ۱۵۵۰ کیلوگرم، به درهای نمادین «بالپرندهای» (Gullwing) مشابه مدل ۳۰۰ اسال مجهز شده بود. از ویژگیهای فنی پیشرو در این خودرو میتوان به باله عقب فعال و سیستم کنترل بدنه فعال اشاره کرد که در زمان خود، مرزهای تکنولوژی را جابهجا کردند.
قلب تپنده این خودرو را یک پیشرانه ۶ لیتری ۱۲ سیلندر (M120 V12) تشکیل میداد که توان تولید ۴۰۸ اسب بخار قدرت و ۵۸۰ نیوتنمتر گشتاور را داشت. بدنه این خودرو توسط اتاقساز مشهور ایتالیایی، «کاروزریا کوجیولا»، بر روی شاسی مرسدسبنز ساخته شد.
علیرغم ماهیت اسپرت، فضای داخلی این خودرو با الهام از کلاس اس (S-Class) طراحی شده بود و از امکانات رفاهی متعددی بهره میبرد، از جمله:
صندلیهای چرمی برقی و گرمشونده
سیستم ناوبری GPS و تهویه مطبوع پیشرفته
ترمزهای ABS و فرمان الکترونیکی چرخهای عقب (موسوم به فرمان سیبرنتیک)
سیستم صوتی «بکر ۲۰۰۰ مکزیکو»
امروزه تنها نسخه موجود از این ابرخودرو در موزه مرسدسبنز نگهداری میشود و به عنوان یکی از مهمترین کانسپتهای تاریخ این برند شناخته میشود.