فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۱۵۵۲۰۲
تاریخ انتشار: ۰۶:۰۷ - ۲۲-۰۱-۱۴۰۵
کد ۱۱۵۵۲۰۲
انتشار: ۰۶:۰۷ - ۲۲-۰۱-۱۴۰۵

امروز با شاملو: نومیدْمردم را معادی مقدر نیست! (+فایل صوتی)

احمد شاملو
زیستن و ولایتِ والای انسان بر خاک را نماز بردن؛ /زیستن و معجزه کردن؛ ورنه میلاد تو جز خاطره‌ی دردی بیهوده چیست؟

خطابه‌ی آسان، در اميد

وطن کجاست که آوازِ آشنای تو چنین دور می‌نماید؟

امید کجاست

تا خود

       جهان

             به قرار

                     بازآید؟

هان، سنجیده باش

که نومیدان را معادی مقدر نیست!

معشوق در ذره‌ذره‌ی جانِ توست

                                       که باور داشته‌ای،

و رستاخیز

            در چشم‌اندازِ همیشه‌ی تو

                                            به کار است.

در زیجِ جُستجو

                  ایستاده‌ی ابدی باش

تا سفرِ بی‌انجامِ ستارگان بر تو گذر کند،

که زمین

         از اینگونه حقارت‌بار نمی‌مانْد

اگر آدمی

           به هنگام

                     دیده‌ی حیرت می‌گشود.

زیستن

و ولایتِ والای انسان بر خاک را

                                     نماز بردن؛

زیستن

و معجزه کردن؛

ورنه میلاد تو جز خاطره‌ی دردی بیهوده چیست،

هم از آن دست که مرگت؟

هم از آن دست که عبورِ قطارِ عقیمِ اَسترانِ تو

از فاصله‌ی کویری میلاد و مرگت؟

مُعجزه کن مُعجزه کن

که مُعجزه

           تنها

               دست‌کارِ توست

اگر دادگر باشی؛

که در این گُستره

                     گُرگانند

مشتاقِ بردریدنِ بی‌دادگرانه‌ی آن

                                       که دریدن نمی‌تواند. ــ

و دادگری

معجزه‌ی نهایی‌ست.

و کاش در این جهان

مردگان را

           روزی ویژه بود،

تا چون از برابرِ این همه اجساد گذر می‌کنیم

تنها دستمالی برابرِ بینی نگیریم:

این پُرآزار

          گندِ جهان نیست

تعفنِ بی‌داد است.

و حضورِ گرانبهای ما

                       هر یک

چهره در چهره‌ی جهان

                           (این آیینه‌یی که از بودِ خود آگاه نیست

                           مگر آن دَم که در او درنگرند) ــ

تو

یا من،

آدمی‌یی

          انسانی

                   هر که خواهد گو باش

تنها

     آگاه از دست‌کارِ عظیمِ نگاهِ خویش ــ

تا جهان

         از این دست

                       بی‌رنگ و غم‌انگیز نماند

تا جهان

         از این دست

                       پلشت و نفرت‌خیز نماند.

یکی

    از دریچه‌ی ممنوعِ خانه

                               بر آن تلِّ خشکِ خاک نظر کن:

آه، اگر امید می‌داشتی

آن خُشکسار

               کنون اینگونه

                             از باغ و بهار

                                           بی‌برگ نبود

و آنجا که سکوت به ماتم نشسته

مرغی می‌خوانْد.

نه

نومیدْمردم را

               معادی مقدّر نیست.

چاووشیِ‌ امیدانگیزِ توست

                               بی‌گمان

که این قافله را به وطن می‌رساند.

۲۳ تیرِ ۱۳۵۹
به رامین شهروند

از دفتر: ترانه های کوچک غربت

دکلمه "خطابه‌ی آسان در اميد" 

برچسب ها: شعر ، شعر روز ، احمد شاملو
ارسال به دوستان
captcha
پشت پرده جدایی ساپینتو از استقلال؛ روایت جنجالی سرمربی پرتغالی رئیس‌جمهور ایرلند خطاب به ترامپ: عادی‌سازی جنگ قابل‌قبول نیست تداوم حملات هوایی اسرائیل به خاک لبنان بازار اجاره خودرو؛ از پژو ۲۰۷ روزی ۳ میلیون تا پورشه ۳۵ میلیونی بازداشت عامل ترور شهید «کاک‌درویشی» در پیرانشهر اللهیار صیادمنش گل زد، اما تعویضش ورق بازی را به سود گورنیک برگرداند تصادف زنجیره‌ای در محور یاسوج-اصفهان ۶ کشته و ۴ مصدوم برجا گذاشت هشدار زلنسکی درباره کمبود موشک‌های پاتریوت وحید هاشمیان همچنان ناراضی است؛ چرا پرسپولیسی‌ها از جدایی او راضی بودند؟ CLK 63 AMG Black Series؛ مرسدسی که یک هیولای پنهان دارد! (+عکس) شکایت ۵۰۰ میلیاردی اسپانسر سابق پرسپولیس و استقلال رد شد قانون جدید فوتبال هلند؛ یک پرتاب مواد آتش‌زا و پایان فوری مسابقه تیم ملی ایران دوباره به مصاف ازبکستان و روسیه می‌رود حوثی‌ها در باب‌المندب؛ تهدید کشتیرانی و صادرات نفت عربستان حملات جنگنده های عربستان به یمن: هر ۲۲ دقیقه یک بار!