فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۱۵۵۲۰۲
تاریخ انتشار: ۰۶:۰۷ - ۲۲-۰۱-۱۴۰۵
کد ۱۱۵۵۲۰۲
انتشار: ۰۶:۰۷ - ۲۲-۰۱-۱۴۰۵

امروز با شاملو: نومیدْمردم را معادی مقدر نیست! (+فایل صوتی)

احمد شاملو
زیستن و ولایتِ والای انسان بر خاک را نماز بردن؛ /زیستن و معجزه کردن؛ ورنه میلاد تو جز خاطره‌ی دردی بیهوده چیست؟

خطابه‌ی آسان، در اميد

وطن کجاست که آوازِ آشنای تو چنین دور می‌نماید؟

امید کجاست

تا خود

       جهان

             به قرار

                     بازآید؟

هان، سنجیده باش

که نومیدان را معادی مقدر نیست!

□

معشوق در ذره‌ذره‌ی جانِ توست

                                       که باور داشته‌ای،

و رستاخیز

            در چشم‌اندازِ همیشه‌ی تو

                                            به کار است.

در زیجِ جُستجو

                  ایستاده‌ی ابدی باش

تا سفرِ بی‌انجامِ ستارگان بر تو گذر کند،

که زمین

         از اینگونه حقارت‌بار نمی‌مانْد

اگر آدمی

           به هنگام

                     دیده‌ی حیرت می‌گشود.

□

زیستن

و ولایتِ والای انسان بر خاک را

                                     نماز بردن؛

زیستن

و معجزه کردن؛

ورنه میلاد تو جز خاطره‌ی دردی بیهوده چیست،

هم از آن دست که مرگت؟

هم از آن دست که عبورِ قطارِ عقیمِ اَسترانِ تو

از فاصله‌ی کویری میلاد و مرگت؟

مُعجزه کن مُعجزه کن

که مُعجزه

           تنها

               دست‌کارِ توست

اگر دادگر باشی؛

که در این گُستره

                     گُرگانند

مشتاقِ بردریدنِ بی‌دادگرانه‌ی آن

                                       که دریدن نمی‌تواند. ــ

و دادگری

معجزه‌ی نهایی‌ست.

و کاش در این جهان

مردگان را

           روزی ویژه بود،

تا چون از برابرِ این همه اجساد گذر می‌کنیم

تنها دستمالی برابرِ بینی نگیریم:

این پُرآزار

          گندِ جهان نیست

تعفنِ بی‌داد است.

□

و حضورِ گرانبهای ما

                       هر یک

چهره در چهره‌ی جهان

                           (این آیینه‌یی که از بودِ خود آگاه نیست

                           مگر آن دَم که در او درنگرند) ــ

تو

یا من،

آدمی‌یی

          انسانی

                   هر که خواهد گو باش

تنها

     آگاه از دست‌کارِ عظیمِ نگاهِ خویش ــ

تا جهان

         از این دست

                       بی‌رنگ و غم‌انگیز نماند

تا جهان

         از این دست

                       پلشت و نفرت‌خیز نماند.

□

یکی

    از دریچه‌ی ممنوعِ خانه

                               بر آن تلِّ خشکِ خاک نظر کن:

آه، اگر امید می‌داشتی

آن خُشکسار

               کنون اینگونه

                             از باغ و بهار

                                           بی‌برگ نبود

و آنجا که سکوت به ماتم نشسته

مرغی می‌خوانْد.

□

نه

نومیدْمردم را

               معادی مقدّر نیست.

چاووشیِ‌ امیدانگیزِ توست

                               بی‌گمان

که این قافله را به وطن می‌رساند.

۲۳ تیرِ ۱۳۵۹
به رامین شهروند

از دفتر: ترانه های کوچک غربت

دکلمه "خطابه‌ی آسان در اميد" 

برچسب ها: شعر ، شعر روز ، احمد شاملو
ارسال به دوستان
captcha
8 گونه شگفت انگیز سفره ماهی (+اینفوگرافیک) بشکه پرنده ایتالیایی؛ هواپیمایی عجیب که به آینده هوانوردی اشاره می کرد (+عکس) اعدام زن و مرد بنگلادشی در عربستان / جرم: ارتکاب عمل غیراخلاقی در مسجدی در مکه روزنامه جمهوری اسلامی: آقای علم الهدی، بیش از این برای خودتان و نظام دافعه نتراشید منظرۀ یک «نخلستان و سایبان‌های باغبانی» در بندر جاسک؛ 133 سال قبل پیشنهاد پوتین برای نشست با ترامپ و شی درباره اوکراین بدون حضور زلنسکی مغز مبتلایان به حمله خواب برخلاف انتظار دیرتر پیر می‌شود تحقیق جدید: ماده شیمیایی رایج در وسایل روزمره می‌تواند خطر سرطان پستان را افزایش دهد روزنامه ایران: روسیه و چین دوستان ایران هستند اما نباید توقع داشته باشیم هنگام جنگ به کمک ما بیایند نشتی بزرگ زمین کشف شد رژیم 14روزه «حذف قند» با بدن شما چه می کند؟ عکس یادگاری «عمله خلوت» در عکاسخانه در دوران ناصرالدین شاه فریبا نادری، بازیگر «ستایش» در حال‌وهوای پاییزی؛ پیام متفاوت او درباره رها کردن (+عکس) هشدار به مردان؛ این مکمل پرطرفدار خطر سنگ کلیه را دو برابر می‌کند! چگونه از هوش مصنوعی استفاده کنیم، بدون اینکه فکر کردن را کنار بگذاریم؟
نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه انتخابات میان دوره ای کنگره آمریکا؟