قیمت نفت سطح ۱۰۰ دلاری را از دست داد

دیپلماسی در برابر واقعیت عرضه

اظهارات دونالد ترامپ مبنی بر تماس مذاکره‌کنندگان ایرانی و تمایل آنها برای دستیابی به توافق، به تقویت فضای خوش‌بینی در بازار کمک کرده است. همزمان، رئیس‌جمهوری ایران نیز اعلام کرده که تهران همچنان از مذاکرات در چارچوب قوانین بین‌المللی استقبال می‌کند؛ مجموعه‌ای از پیام‌ها که ترس از شوک بزرگ‌تر در عرضه را برای کوتاه‌مدت کاهش داده است.

اما نادیده گرفتن تنش‌های بازار فیزیکی روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. آخرین نفتکش‌هایی که پیش از آغاز درگیری از تنگه هرمز عبور کرده‌اند، اکنون به مقصد نزدیک می‌شوند و این لحظه به‌عنوان یک نقطه عطف برای زنجیره‌های تأمین جهانی تلقی می‌شود. پس از جذب این محموله‌ها، پالایشگاه‌ها به‌ویژه در آسیا، ناچار خواهند بود برای تأمین بشکه‌های جایگزین به حوزه اقیانوس اطلس روی بیاورند.

این جابه‌جایی جریان تجارت به‌سرعت اثر دومینویی ایجاد می‌کند؛ به‌طوری‌که با کشیده شدن محموله‌ها از ایالات متحده، دریای شمال و آفریقا به سمت آسیا، پالایشگاه‌های اروپا و آمریکا با کمبود شدیدتری مواجه خواهند شد. اختلاف بالای قیمت میان گریدهای نقدی و معاملات آتی، بازتاب مستقیم همین محدودیت‌ها در بازار آنی است.

در واکنش به این وضعیت، آژانس بین‌المللی انرژی اعلام کرده در صورت لزوم آماده آزادسازی ذخایر استراتژیک اضافی است و همزمان از کشورها خواسته از احتکار نفت یا اعمال محدودیت‌های صادراتی پرهیز کنند.

در مجموع، بازار نفت در مقطع حساسی قرار گرفته است؛ جایی که معامله‌گران میان انقباض ساختاری عرضه و خوش‌بینی شکننده دیپلماتیک در حال ایجاد تعادل هستند. کاهش قیمت‌های آتی و همزمان بهبود نسبی بازار سهام آمریکا، نشان می‌دهد فعلاً «امید» دست بالا را دارد. پرسش کلیدی اما این است که این امید تا چه زمانی می‌تواند در برابر واقعیت‌های سخت بازار فیزیکی دوام بیاورد.