معجزه صنعت خودرو آلمان در 23 سال قبل/ یک سفر در زمان ارزشمند (+تصاویر)

طراحی بدنه اینسیگنیا کاملا غیر معمول بود. درهای عقب به صورت کشویی و با سازوکار پانتوگراف باز می شدند و دسترسی به کابین را ساده تر می کردند. راننده با فشردن دکمه روی دستگیره، می توانست درهای جلو را باز کند و همزمان درهای عقب نیز به شکل خودکار حرکت کنند.

عصر ایران- برای امروز یک پرونده خودرویی بسیار جذاب و فراموش نشدنی را در نظر گرفته ایم؛ تحفه ای که برای ملاقات آن باید به سال 2003 میلادی بازگردیم.

نام: اوپل اینسیگنیا

رونمایی: نمایشگاه خودرو فرانکفورت 2003

مشخصات فنی: دیفرانسیل عقب، موتور 8 سیلندر با قدرت 344 اسب بخار، گیربکس اتوماتیک 7 سرعته، سیستم تعلیق هیدروپنوماتیک

چرا این سفر معکوس در زمان همیشه ارزشمند است؟

در سال 2003، اوپل با معرفی کانسپت اینسیگنیا در نمایشگاه فرانکفورت، تصویری متفاوت از یک سدان لوکس و آینده نگر ارائه داد. این خودرو نه فقط یک طرح نمایشی، بلکه مجموعه ای از ایده های جسورانه در طراحی و فناوری بود که توجه زیادی را به خود جلب کرد.

طراحی بدنه اینسیگنیا کاملا غیر معمول بود. درهای عقب به صورت کشویی و با سازوکار پانتوگراف باز می شدند و دسترسی به کابین را ساده تر می کردند. راننده با فشردن دکمه روی دستگیره، می توانست درهای جلو را باز کند و همزمان درهای عقب نیز به شکل خودکار حرکت کنند. نبود ستون B در کنار این طراحی، حس فضای بازتری به کابین می داد.

پانتوگراف یک سازوکار مکانیکی است که با استفاده از بازوهای مفصلی، حرکت کشویی و هماهنگ ایجاد می کند و در این خودرو باعث می شد درهای عقب به شکلی نرم و منظم باز و بسته شوند.

در پروفایل دماغه، جلوپنجره ای بزرگ از آلومینیوم یکپارچه قرار داشت که در کنار آن چراغ های ال ئی دی دیده می شدند. اوپل در این کانسپت از 405 دیود نوری استفاده کرده بود که در بخش های مختلف از جمله چراغ های جلو، عقب، مه شکن و نورپردازی داخلی به کار رفته بودند. همچنین برای باز و بسته کردن در صندوق عقب و شیشه عقب، موتورهای الکتریکی در نظر گرفته شده بود.

اینسیگنیا با سقف شیشه ای پانوراما، رینگ های 21 اینچی و چهار خروجی اگزوز، ظاهر بسیار چشمگیری داشت و در نمایشگاه فرانکفورت 2003 به یکی از جالب ترین خودروها تبدیل شد.

از نظر فنی، این کانسپت به یک سیستم دیفرانسیل عقب مجهز بود که بر پایه ساختار هولدن کومودور توسعه پیدا کرده بود. همچنین یک موتور LS1 هشت سیلندر از کوروت در آن قرار داشت که 344 اسب بخار قدرت تولید می کرد. این نیرو از طریق گیربکس اتوماتیک 7 سرعته به چرخ ها منتقل می شد و شتاب صفر تا 100 کیلومتر بر ساعت کمتر از 6 ثانیه را فراهم می کرد. حداکثر سرعت نیز به صورت الکترونیکی روی 250 کیلومتر بر ساعت محدود شده بود.

اوپل برای این خودرو از سیستم تعلیق هیدروپنوماتیک استفاده کرده بود تا سواری نرم و سطح بالایی از راحتی فراهم شود. فضای داخلی نیز کاملا در سطح یک سدان لوکس طراحی شده بود؛ صندلی های چرمی قهوه ای، دوخت های تزئینی فیروزه ای، تریم چوبی تیره و سطوح براق، همگی در کنار هم حس خاصی ایجاد می کردند. استفاده از آلومینیوم با پرداخت مات، نورپردازی ال ئی دی و نمایشگر تاشو متصل به پلیر دی وی دی، فضای کابین را مدرن و پیشرفته نشان می داد.

یکی از ویژگی های جالب این کانسپت، امکان تبدیل آن به یک خودروی چهار نفره بود. صندلی وسط به صورت الکتریکی در کف صندوق جمع می شد تا فضای بیشتری برای سرنشینان عقب فراهم شود. سرنشینان عقب روی صندلی های جداگانه قرار می گرفتند و به یک محفظه خنک کننده دسترسی داشتند که امکان نگهداری دو بطری نوشیدنی را داشت. در کنار این امکانات، یک جعبه مخصوص نگهداری سیگار برگ نیز در نظر گرفته شده بود تا حس یک خودروی لوکس سطح بالا کامل شود.