کارون و بلای بی آبی

نسرین ضمیری در یادداشتی با عنوان "مو کارون دردم تیام هرس و خینه " در روزنامه اعتماد نوشت: هر کدام از کتاب های جغرافی را که مطالعه کنیم، کارون را به عنوان پرآب ترین، بزرگترین و طولانی ترین رودخانه ایران معرفی می کند، که در طول مسیر بیش از ۸۰۰ کیلومتری خود از کوهرنگ در استان چهار محال و بختیاری تا استان خوزستان تأمين کننده آب کشاورزی، تولید برق نیروگاه های برقآبی، آب آشامیدنی و آب مورد نیاز صنایع شهرهای مسیر خود است.

این رودخانه به عنوان  هفدهمین "میراث طبیعی ایران" بهمن ماه ۸۹ در فهرست وزرات میراث فرهنگی قرار گرفته.
رودخانه کارون ضمن تأمین آب آشامیدنی شهر اهواز به عنوان نماد این شهر با هشت پلی که بر روی آن احداث شده به همراه جاده ها و پارک های ساحلی و همچنین به عنوان استراحتگاه گاومیش ها و انجام مراسم مذهبی و آیینی(مندایی ها) پیروان حضرت یحیی (ع) و قایق سواری و ماهیگیری جلوه گری می کند. 

این میراث باستانی که به شکل امانت به ما رسیده و می بایست به نسل های بعد تحویل داده شود،  متأسفانه در سال های اخیر  تغییرات زیادی به خود دیده. از برداشت بی رویه آب از سرشاخه های آن، تا آلوده شدنش بوسیله انواع پسآب های خانگی، صنعتی و کشاورزی، تا تغییر بستر و حریم بستر رودخانه، تا ساختمان سازی در بستر آن و تا لایروبی نشدنش مورد بی مهری و تخریب قرار گرفته.

و باز متأسفانه تمامی پروژه های ساماندهی کارون از احداث دو تصفیه خانه عظیم  فاضلاب در شرق و غرب اهواز، تا کندی لایروبی آن، تا نی زدایی از ساحل های چپ و راست آن و تا کندی لایروبی جزیره های ایجاد شده در آن معطل اعتبارات مانده.

یکی از گرفتاری های ساماندهی کارون شاید پراکنده بودن وظایف آن بین وزارت نیرو، سازمان محیط زیست، شهرداری ها، وزارت  میراث فرهنگی، آبفا،  و ... باشد. شاید بهتر بود ساماندهی رودخانه به عنوان یک حوزه آبریز از ابتدا و سرشاخه های آن تا انتها و ورود به خلیج فارس تنها به یک سازمان واحد سپرده می شد.

در این میان انفعال و بی توجهی سازمان های مردم نهاد و فعالان محیط زیست آزار دهنده تر است. حداقل در حد فاصل هشت پل روی رودخانه در محدوده شهر اهواز ساحل سازی و نی زدایی و جمع آوری زباله را سازمان های مردم نهاد با جلب مشارکت صنایع بزرگ مستقر در خوزستان و در قالب "مسؤوليت اجتماعی" آنان و همکاری داوطلبانه مردم به عهده بگیرند. نیزارهای ایجاد شده در محدوده مورد اشاره آنچنان بلند شده اند که عملا رودخانه از ساحل دیده نمی شود.

در این روزها که مجموعه حاکمیت و دولت مشغول دفاع از کشور می باشند چه خوب است سازمان های مردم نهاد با حضور بیشتر و اثر گذارتر و با کمک مردم جلوه دیگری از دفاع از سرزمین و "ایران دوستی"را به نمایش بگذارند.

***عنوان تیتر از یک شعر بختیاری سروده خانم فریده چراغی گرفته شده به این معنی که: دردهای من به بزرگی کارون است و چشمانم پر از اشک و خون.

خودرو آینده نگر دهه 60 میلادی (+عکس)

تماشاخانه

سورنا ؛ پهلوان نام‌دار سیستانی و قهرمان نبرد ایران و روم / مشهورترین فرمانده ایرانی و سرنوشت تلخی که داشت

۲۵ سال تلاش و عاشقی برای میراث فرهنگی ایران / این زن قلعه الموت را جهانی کرد

فیلم های دیگر