پیرانا؛ دوچرخه ای که آن قدر جلوتر از زمانش بود که ممنوع شد (+تصاویر)

طراحان پیرانا تنها یک هدف داشتند؛ ساخت دوچرخه ای که بتواند مقاومت هوا را به حداقل برساند و سرعت را به حداکثر برساند. ظاهر غیرمعمول، خطوط آیرودینامیک و ساختار متفاوت آن باعث شده بود این دوچرخه بیش از آن که به یک دوچرخه سنتی شباهت داشته باشد، یادآور وسیله ای متعلق به آینده باشد.

عصر ایران- در میانه دهه 1980، زمانی که رقابت میان تیم های حرفه ای دوچرخه سواری برای دستیابی به سرعت بیشتر هر روز شدت می گرفت، یک پروژه جاه طلبانه توجه بسیاری را به خود جلب کرد. دوچرخه ای با نام «پیرانا» که توسط جیووانی باتاگلین، قهرمان پیشین دوچرخه سواری ایتالیا، با همکاری شرکت های سی 4 و کلمبوس توسعه یافت. این دوچرخه قرار بود در مرحله تایم تریل رقابت های جیرو دیتالیا 1985 توسط روبرتو ویزنتینی به میدان فرستاده شود.

طراحان پیرانا تنها یک هدف داشتند؛ ساخت دوچرخه ای که بتواند مقاومت هوا را به حداقل برساند و سرعت را به حداکثر برساند. ظاهر غیرمعمول، خطوط آیرودینامیک و ساختار متفاوت آن باعث شده بود این دوچرخه بیش از آن که به یک دوچرخه سنتی شباهت داشته باشد، یادآور وسیله ای متعلق به آینده باشد.

اما همین ویژگی ها دردسرساز شدند. اتحادیه بین المللی دوچرخه سواری که نگران تاثیر فناوری های افراطی بر ماهیت این ورزش بود، استفاده از پیرانا را ممنوع اعلام کرد. این تصمیم باعث شد این دوچرخه یکی از مشهورترین دوچرخه های ممنوع شده توسط اتحادیه بین المللی دوچرخه سواری باشد؛ به عبارت دیگر یکی از محصولاتی که به دلیل فاصله گرفتن از چارچوب های رایج اجازه حضور در مسابقات را پیدا نکردند.

ماجرای پیرانا بحثی مهم را در دنیای دوچرخه سواری به وجود آورد؛ این که یک دوچرخه تا چه اندازه می تواند تغییر کند و همچنان یک دوچرخه باقی بماند. همین پرسش بعدها زمینه ساز تدوین قوانین سخت گیرانه تری شد که امروزه طراحی و ساخت دوچرخه های مسابقه ای را محدود می کنند.

اگرچه پیرانا هرگز فرصت تاثیرگذاری مستقیم بر تاریخ مسابقات را پیدا نکرد، اما نقش مهمی در شکل گیری قوانین مدرن این رشته داشت. اکنون و پس از گذشت 40 سال، این دوچرخه همچنان به عنوان نمادی از جسارت مهندسی و تقابل میان نوآوری و مقررات در یاد علاقه مندان به دوچرخه سواری باقی مانده است.

اگرچه پیرانا هرگز فرصت ثبت رکوردی رسمی را پیدا نکرد، اما بسیاری از کارشناسان آن را یکی از پیشرفته ترین دوچرخه های آیرودینامیک دهه 1980 می دانند. طراحی غیرمتعارف این دوچرخه به گونه ای بود که مقاومت هوا را به شکل محسوسی کاهش می داد و بر اساس برخی برآوردهای فنی، می توانست در رقابت های تایم تریل چند ثانیه(حدود 3 ثانیه) در هر کیلومتر نسبت به رقبای خود برتری ایجاد کند.

همین مزیت چشمگیر باعث شد پیرانا به نمادی از نوآوری مهندسی در دوچرخه سواری تبدیل شود؛ نوآوری ای که در نهایت آن قدر فراتر از چارچوب های رایج بود که با ممنوعیت اتحادیه بین المللی دوچرخه سواری روبه رو شد.