آیا پرتغال بدون رونالدو تیم بهتری است؟

تیم ملی پرتغال تحت هدایت روبرتو مارتینز با درخشش نسل جدید بازیکنانی همچون برونو فرناندز و برناردو سیلوا، نتایج خیره‌کننده‌ای کسب کرده است. این موفقیت‌ها بدون رونالدو، بحث‌های گسترده‌ای را درباره لزوم بازنگری در وابستگی تاکتیکی تیم به کاپیتان ۴۱ ساله ایجاد کرده است.

فوق‎‌ستاره پرتغالی فوتبال دنیا در حالی آماده حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ می‌شود که تردیدهایی درباره تکرار درخشش او به وجود آمده است.

به گزارش ایرنا، کریستیانو رونالدو در ۴۱ سالگی برای حضور در ششمین دوره جام جهانی آماده می‌شود، با این حال برخلاف دوره‎‌های گذشته حضور او از سوی برخی با علامت سوال‌هایی همراه شده است.

بی‌بی‌سی در گزارشی نوشت: بیش از دو دهه پیش، در زمینی ساده در شهر چاوز پرتغال، یک جوان لاغر اندام از جزیره مادیرا اولین بازی ملی خود را مقابل قزاقستان انجام داد. هیچ کس نمی‌توانست پیش‌بینی کند که آن شب در آگوست ۲۰۰۳ فصل جدیدی را در تاریخ فوتبال پرتغال باز کند و بازیکنی که به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد، بعداً به بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی و رکورددار بیشترین حضور در (شش حضور) جام جهانی تبدیل شود.

با نزدیک شدن به جام جهانی ۲۰۲۶، نام کریستیانو رونالدو بار دیگر در قلب بحث‌های پرتغالی‌ها قرار گرفته است، اما این بار نه به عنوان ستاره‌ای که امیدهای ملت را بر دوش می‌کشد، بلکه یک سوال مهم این روزها مطرح شده است: آیا حضور رونالدو هنوز یک ضرورت تاکتیکی است یا تیم ملی بدون او قادر به رقابت است؟

رونالدو ۴۱ ساله پس از به ثمر رساندن ۱۴۳ گل برای پرتغال، در جام جهانی ۲۰۲۶ وارد آخرین تورنمنت دوران حرفه‌ای بین‌المللی خود می‌شود و به یک نماد ملی تبدیل می‌شود که جایگاهش از مرزهای ورزش فراتر می‌رود. برای یک نسل کامل از پرتغالی‌ها، او چیزی بیش از یک فوتبالیست بود؛ او پروژه‌ای بود که خودشناسی این کشور را متحول کرد و آن را از تیمی که برای دستاوردهای استثنایی تلاش می‌کرد، به یک قدرت اروپایی و جهانی تبدیل کرد که قهرمانی اروپا ۲۰۱۶ و لیگ ملت‌های یوفا را به دست آورد.

با این حال، سال‌های اخیر دری را گشوده است که قبلا غیرقابل نفوذ بود: زیر سوال بردن جایگاه کاپیتان در ترکیب اصلی.

تیم ملی پرتغال، تحت هدایت روبرتو مارتینز اسپانیایی، دو پیروزی بزرگ خود را در مسابقات مقدماتی اروپا بدون رونالدو به دست آورد و لوکزامبورگ را با نتیجه ۹-۰ و سپس ارمنستان را با نتیجه ۹-۱ در هم کوبید. این اتفاق این تصور را زنده کرد که پرتغال بدون ستاره افسانه‌ای خود آزادتر و سریع‌تر شده است.

برخی از تحلیلگران معتقدند که مشکل نه در خودِ مشارکت رونالدو، بلکه در این واقعیت نهفته است که پروژه تاکتیکی تیم به تدریج برای دوران پس از رونالدو آماده نشده است، با وجود اینکه پرتغال یکی از بااستعدادترین نسل‌ها را با بازیکنانی مانند برونو فرناندز، برناردو سیلوا، رافائل لیائو و ویتینیا در اختیار دارد.

از سوی دیگر، مارتینز از کاپیتان خود حمایت می‌کند و تأکید می‌کند که انتخاب او بر اساس آمار است، نه تاریخ. این مربی اسپانیایی دائماً خاطرنشان می‌کند که رونالدو در ۳۱ بازی ملی اخیر خود ۲۵ گل به ثمر رسانده است و تجربه او در تورنمنت‌های بزرگ را یک دارایی غیرقابل جایگزین می‌داند.

بسیاری از بازیکنان تیم ملی پرتغال معتقدند که تأثیر رونالدو دیگر محدود به عملکردهای او در داخل محوطه جریمه نیست، بلکه به حضور ذهنی و روانی او بر گروه، به ویژه در مسابقات مهم، گسترش می‌یابد، جایی که او همچنان باتجربه‌ترین بازیکن در رختکن است.

با وجود جنجال‌ها، به نظر می‌رسد رابطه بین رونالدو و فوتبال پرتغال از زمین بازی فراتر رفته است. این بازیکن به بخشی از بازاریابی و هویت نهادی فدراسیون فوتبال پرتغال تبدیل شده است، فدراسیونی که اذعان دارد برندش اکنون با نام کاپیتان افسانه‌ای‌اش گره خورده است، حتی در حالی که تأکید می‌کند که آماده‌سازی برای دوران پس از رونالدو سال‌هاست که در جریان است.

بنابراین، تیم ملی پرتغال با یک پارادوکس قابل توجه وارد جام جهانی ۲۰۲۶ می‌شود: نسلی که شاید کامل‌ترین نسل در تاریخ خود باشد، اما همچنان حول محور بازیکنی در مراحل پایانی دوران حرفه‌ای خود می‌چرخد.

سوال واقعی ممکن است این نباشد که آیا پرتغال با رونالدو بهتر است یا بدون رونالدو، بلکه این باشد که آیا می‌تواند سرانجام فصل جدیدی از تاریخ خود را بدون اسیر ماندن در قید و بند میراث بازیکنی که بیش از دو دهه هویت فوتبالی آن را تغییر داده است، بنویسد.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

قتل‌عام خانوادگی در برج معروف شمال تهران

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل