رویای مسافربری 2.4 ماخی ناسا

ناسا در دهه 1990 رویای ساخت نسل جدیدی از هواپیماهای مسافربری مافوق صوت را دنبال می کرد؛ هواپیماهایی که قرار بود با سرعت بیش از دو برابر صوت، صدها مسافر را در مسیرهای بین قاره ای جابه جا کنند، اما این پروژه هرگز به ساخت یک هواپیمای پروازی منجر نشد.

عصرایران- برنامه High-Speed Civil Transport یا HSCT بخشی از تلاش گسترده ناسا برای بازگرداندن پروازهای مافوق صوت به صنعت مسافربری بود. هدف این برنامه، توسعه فناوری هایی بود که بتوانند مشکلات هواپیماهایی مانند کنکورد را در زمینه مصرف سوخت، آلودگی، سر و صدا و انفجار صوتی کاهش دهند.

در یکی از طرح های اصلی، هواپیمای مورد نظر برای پرواز با سرعت 2.4 ماخ و حمل حدود 250 مسافر طراحی شده بود. این طرح بردی حدود 6500 مایل دریایی داشت و قرار بود از فناوری های جدید در موتور، مواد سازه ای و طراحی آیرودینامیکی استفاده کند.

اما سرعت بالا تنها چالش پروژه نبود. ناسا باید راهی برای کاهش صدای موتور، آلایندگی و به ویژه انفجار صوتی پیدا می کرد؛ مشکلی که پرواز مافوق صوت بر فراز مناطق مسکونی را محدود می کرد. مطالعات ناسا نشان می دادند که برای رسیدن به یک هواپیمای اقتصادی و سازگار با محیط زیست، پیشرفت های قابل توجهی در فناوری مورد نیاز است.

رویای مسافربری 2.4 ماخی ناسا

در سال های پایانی دهه 1990، ناسا و شرکای صنعتی همچنان روی فناوری های مورد نیاز HSCT کار می کردند. حتی در سال 1999 مطالعات دقیقی روی موتور، مواد سازه ای و سامانه های کاهش صدا ادامه داشت، اما برنامه در نهایت بدون ساخت یک هواپیمای مسافربری مافوق صوت عملیاتی به پایان رسید.

به این ترتیب، HSCT نیز به فهرست هواپیماهای مافوق صوتی پیوست که قرار بود نسل تازه ای از سفرهای هوایی را رقم بزنند، اما هرگز مسافری را با سرعت 2.4 ماخ جابه جا نکردند.

با این حال، فناوری های توسعه یافته در این برنامه بی استفاده نماندند و بخشی از تجربه ناسا در زمینه آیرودینامیک، مواد، موتور و کاهش صدای هواپیماهای مافوق صوت، بعدها در پروژه های دیگر مورد استفاده قرار گرفت.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

راز صندلی های عقب هواپیما؛ آماری که دیدگاه شما را درباره ایمنی پرواز تغییر می دهد (+اینفوگرافیک)

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل