به گزارش اکوایران، بازگشت دفترهای نسیه به برخی مغازههای محلی تهران، فقط احیای یک رسم قدیمی نیست؛ نشانهای از تغییر رفتار اقتصادی خانوارهایی است که برای تأمین کالاهای روزمره، پرداخت هزینه امروز را به درآمد فردا موکول میکنند.
به گزارش اقتصادنیوز، دفترهای نسیه دوباره کنار صندوق بعضی مغازهها دیده میشوند؛ اسمهایی که مقابلشان چند قلم کالا و عددهایی چندصدهزار تومانی ثبت شده است. برای خانوادهای که تا دریافت حقوق چند روز فاصله دارد، همین خریدهای کوچک هم ممکن است از توان پرداخت امروز خارج باشد.
خرید نسیه دیگر فقط برای یک اتفاق موقت نیست. برخی فروشندگان میگویند مشتریانی دارند که خرید مدتدار بخشی از برنامه ماهانهشان شده است؛ شیر، ماست، شوینده، خوراک کودک یا کالاهای ضروری که امروز برده میشوند و آخر ماه حساب میشوند.
این رفتار فقط به فروشگاه مواد غذایی محدود نمیشود. در برخی کسبوکارهای محلی، از تعمیرات و لوازم خانه تا دارو، مشتری ابتدا کالا یا خدمت را دریافت میکند و پرداخت را به آینده موکول میکند. در واقع، دفتر مغازه به شکلی ساده، همان اتفاقی را ثبت میکند که در سطح بزرگتر اقتصاد خانوار رخ داده است: انتقال هزینه امروز به درآمد آینده.
اما پشت هر حساب باز، یک فروشنده هم ایستاده است. مغازهداری که خودش باید اجاره، هزینه تأمین کالا و سایر مخارجش را بپردازد، بخشی از سرمایهاش را در دفتر مشتریان نگه میدارد. با این حال، بسیاری از فروشندگان محلی به دلیل شناخت و اعتماد به مشتریان قدیمی، این ریسک را میپذیرند.
وقتی درآمد خانوار از سرعت افزایش هزینهها عقب میماند، ابزارهای تأمین مالی زندگی روزمره بیشتر میشوند؛ وام، قسط، قرض از نزدیکان و حالا دوباره دفتر نسیه.بازگشت دفترچهها به مغازهها، در ظاهر چند خط بدهی کوچک است؛ اما پشت این عددها، خانوارهایی قرار دارند که برای عبور از آخر ماه، ناچارند بخشی از هزینه امروز را به جیب فردا منتقل کنند. مغازهدار هم در این میان فقط طلبکار نیست؛ سرمایهاش در همین حسابهای باز گیر کرده است.