کد خبر ۱۱۸۶۶۳۸
تاریخ انتشار: ۱۰:۲۱ - ۰۲-۰۶-۱۴۰۵
کد ۱۱۸۶۶۳۸
انتشار: ۱۰:۲۱ - ۰۲-۰۶-۱۴۰۵

شاعر منحنی ها در دنیای معماری مدرن (+تصاویر)

2
نیمایر در سال 1907 در ریودوژانیرو برزیل متولد شد و پس از تحصیل در مدرسه ملی هنرهای زیبا، فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرد.

عصر ایران- اسکار نیمایر (1907-2012) یکی از تاثیرگذارترین معماران قرن بیستم بود؛ هنرمندی که توانست بتن، یکی از سخت و صنعتی ترین مصالح ساختمانی، را به زبانی شاعرانه و سیال در معماری تبدیل کند. او با خطوط منحنی، فرم های جسورانه و نگاه متفاوت خود به فضا، چهره معماری مدرن را تغییر داد و نامش را در تاریخ معماری جهان ماندگار کرد.

نیمایر در سال 1907 در ریودوژانیرو برزیل متولد شد و پس از تحصیل در مدرسه ملی هنرهای زیبا، فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرد. او در جوانی تحت تاثیر معمار بزرگ برزیلی، لوسیو کاستا قرار گرفت و در پروژه های مهمی از جمله طراحی ساختمان وزارت آموزش و بهداشت برزیل همکاری کرد؛ پروژه ای که با حضور مشاورانی مانند Le Corbusier، مسیر معماری مدرن برزیل را شکل داد.

شهرت جهانی نیمایر با طراحی مجموعه ساختمان های مدنی در پایتخت جدید برزیل، برازیلیا، به اوج رسید. او در کنار لوسیو کاستا، مجموعه ای از بناهای نمادین را خلق کرد که در آن ها بتن مسلح از یک عنصر سازه ای ساده به مجسمه هایی معماری تبدیل شد. ساختمان کنگره ملی، کلیسای جامع برازیلیا و کاخ های دولتی این شهر، از برجسته ترین آثار او هستند.

ویژگی اصلی معماری نیمایر استفاده از منحنی های نرم و فرم های آزاد بود. او برخلاف بسیاری از معماران مدرن که بر خطوط مستقیم و عملکردگرایی تاکید داشتند، باور داشت معماری باید با طبیعت، احساسات انسانی و زیبایی پیوند داشته باشد. خودش بارها تاکید می کرد که خطوط منحنی را از طبیعت، کوه ها، رودخانه ها و بدن انسان الهام گرفته است.

در طول بیش از 70 سال فعالیت حرفه ای، نیمایر صدها پروژه در برزیل و کشورهای مختلف جهان طراحی کرد. از دیگر آثار مهم او می توان به موزه هنر معاصر نیتروی در برزیل و مقر سازمان ملل متحد در نیویورک اشاره کرد که در طراحی آن با معماران دیگر همکاری داشت.

اسکار نیمایر در سال 1988 جایزه معتبر پریتزکر را دریافت کرد؛ جایزه ای که از آن به عنوان نوبل معماری یاد می شود. او تا سال های پایانی زندگی به طراحی و فعالیت فکری ادامه داد و در 104 سالگی درگذشت.

میراث نیمایر تنها مجموعه ای از ساختمان های مشهور نیست؛ او نشان داد که بتن می تواند فراتر از یک ماده سرد و صنعتی باشد و با فرم، نور و تخیل، به اثری زنده و احساسی تبدیل شود. به همین دلیل بسیاری او را «معماری می دانند که به بتن احساس بخشید».

تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
ارسال به دوستان
مدارس بوشهر دوشنبه حضوری است؛ فعلاً خبری از تعطیلی گسترده نیست مانور زلزله ۸ آذر در مدارس؛ سنجش واقعی آمادگی دانش‌آموزان در دستور کار است تعطیلی کلاس‌های حضوری مدارس کهگیلویه و بویراحمد به مدت سه روز یمن: بزرگ‌ترین محموله تسلیحاتی از مواضع سعودی‌ها به غنیمت گرفته شد تلگرام در کردستان عراق هم فیلتر شد فولاد سیرجان قهرمان والیبال آسیای مرکزی شد؛ صعود به لیگ قهرمانان آسیا قهرمانی بانوان پاراتکواندو ایران در جهان؛ سه طلای ارزشمند برای ملی‌پوشان بارسلونا شکست ۲ بر صفر مقابل ویارئال را با کامبک تماشایی جبران کرد مذاکره سخت چیست و شاه‌کلید سبک مذاکره سخت کدام است؟ عارف: جنگ امروز تنها نبرد تسلیحات نیست؛ مصاف اراده‌ها و تاب‌آوری ملی است تناقض مدعیان تعطیلی مجلس؛ باید پرسید چرا مجلس را تعطیل کردید! در روزهای کوتاه پاییز چه بخوانیم؟ مریم عبدالله‌پور بهترین ورزشکار زن مسابقات پاراتکواندو جهان ۲۰۲۶ شد انفجار یک کشتی روسی در بندر بنغازی لیبی دو الگوی متفاوت سیاست‌ورزی؛ سیاست مسئولانه یا سیاست بحران‌ساز؟