یکی از قدرتمندترین سکانس‌های ضد استبداد تاریخ سینما در 2 دقیقه (تماشا کنید)

فیلم کازابلانکا در سال‌های جنگ جهانی دوم و در شهر کازابلانکای مراکش می‌گذرد؛ شهری که به محل عبور هزاران پناهنده اروپایی تبدیل شده است. همه امیدوارند از آنجا ویزا بگیرند و خود را به آمریکا برسانند تا از جنگ و اشغال نازی‌ها فرار کنند.

در این میان، «ریک بلین» با بازی هامفری بوگارت، صاحب یک کافهٔ معروف است. او مردی سرد، گوشه‌گیر و ظاهراً بی‌تفاوت است که سعی می‌کند خود را از درگیری‌های سیاسی دور نگه دارد و تنها به ادارهٔ کافه‌اش فکر کند. اما ورود ناگهانی «ایلسا لوند» با بازی اینگرید برگمن، عشق قدیمی ریک، همه‌چیز را تغییر می‌دهد. ایلسا همراه همسرش«ویکتور لازلو» با بازی پل هنرید، یکی از رهبران مشهور جنبش مقاومت اروپا، به کازابلانکا آمده تا با استفاده از نامه‌های عبور، از چنگ نازی‌ها فرار کند.

دیدار دوبارهٔ ریک و ایلسا، خاطرات عشق ناتمام گذشته را زنده می‌کند و ریک را در برابر یکی از سخت‌ترین انتخاب‌های زندگی‌اش قرار می‌دهد؛ اینکه عشق شخصی‌اش را دنبال کند یا برای نجات مردی که می‌تواند امید مقاومت اروپا را زنده نگه دارد، از احساسات خود بگذرد.

در نهایت، کازابلانکا فقط یک داستان عاشقانه نیست؛ فیلمی است دربارهٔ عشق، فداکاری، مسئولیت، شرافت و انتخاب میان خواسته‌های شخصی و خیر بزرگ‌تر. شاید به همین دلیل است که پس از بیش از هشتاد سال، هنوز یکی از محبوب‌ترین و تاثیرگذارترین آثار تاریخ سینما به شمار می‌رود.

زیبایی صحنه این است که هیچ جنگی رخ نمی‌دهد، اما یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های اخلاقی فیلم اتفاق می‌افتد.

در چند دقیقه، موسیقی تبدیل به سلاح مقاومت می‌شود. فرانسوی‌ها با خواندن سرود ملی‌شان، به نازی‌ها می‌گویند که شاید بتوان سرزمینشان را اشغال کرد، اما هویت، آزادی و امیدشان را نه.