خرافات در فوتبال

خرافات در فوتبال، بر خلاف آنچه كه به نظر مي رسد، امر رايجي است كه گاه سرنوشت بازيهاي بزرگ را نيز تعيين مي كند.

همه به ياد دارند كه ريموند دومنك، مربي تيم ملي فرانسه، در جام جهاني 2006، به دليل حرف موهوم يك رمال، يكي از بهترين مهاجمان خود يعني ديويد ترزگه را در طول جام بر روي نيمكت نشاند. در جام جهاني 1990 نيز لوتار ماتيوس متهم شد كه به دليل اعتقادات خرافي، در بازي فينال از زدن ضربه پنالتي پرهيز كرده و ماجراي كفش عوض شده اش در بين دو نيمه، چيزي بيش از يك بهانه نبوده است.

ماجراي ريش گذاشتن ماردونا و يارانش در جام جهاني 1990 نيز قصه اي بود كه از اعتقادات خرافي بازيكنان آرژانتين بر مي خاست.

زماني هم كه تيم ملي ايتاليا در نيمه نهايي جام 1990 در برابر آرژانتين شكست خورد، مردم ايتاليا عدد 17 را، كه عدد نحس ايتاليايي ها است، عامل باخت تيم ملي كشورشان در مقابل آرژانتين دانستند.

آنها مي گفتند ايتاليا به آرژانتين باخت زيرا ايتاليا براي هفدهيمن بار در شهر ناپل به ميدان رفت و گلي هم كه به ثمر رساند در دقيقه 17 به ثمر رسيد و در نهايت نخستين پنالتي هدر رفته اش نيز توسط بازيكني به هدر رفت كه شماره 17 بر تن داشت.

آخرين نمونه از وجودخرافات در ذهن و ضمير بازيكنان فوتبال را در سخنان ريو فرديناند، مدافع تيم ملي انگلستان، كه به دليل مصدوميت جام جهاني را از دست داد، مي توان ديد. فرديناند در اين باره گفته است: " با مصدوميت پاي چپ‌ام اكنون ديگر شكي ندارم كه كسي از دست من دلخور بوده و مرا مورد لعن و نفرين قرار داده كه با چنين سرنوشت شومي روبرو شدم و فرصت طلايي حضور در جام جهاني را از دست دادم. "